Chris Evans’ın Kaptan Amerika‘yı bıraktıktan sonra (spoiler olabilir ama bin yıllık seri) ilk defa izlediğim film oldu Ghosted. Chris Evans‘ı Steve Grant Rogers olarak izlediğimiz Marvel dünyasının içerisinde zaten aşırı romantik bir noktada konulamıştım kafamda. Peggy Carter ile olan aşklarını yaşarlarkenki oyunculuktan kendisinin şahane bir romantik/komedi/aksiyon baş rolü olabileceği fikri hep zihnimin bir ucundaydı.

Ghosted filminde ona eşlik eden Ana de Armas ile de o romantik kimliği daha da üst noktalara oturmuş diyebilirim.

Konusundan Bahset

İlgiye muhtaç ve bir nevi bağımlı olan Cole ve Sadie’nin hikâyesine odaklanıyor film Kadınlarla ilişki içerisinde olmayı zorlukla yönetebilen Cole, aksine oldukça dışa dönük olan Sadie ile karşılaşır. Romantizm kısmını Cole’nin kıza açılması anlarında sık sık görürüz.

İşler farklı şekilde sarpa sardıktan sonra ise bolca aksiyon, ajan, CIA, cinayet, bomba ne varsa görüyoruz. Anlayacağınız konu aman aman değil. Kafanızı açmayan fakat kafanızı boşaltmayan bir anlatıya sahip kısacası.

Oyunculuklar

Chris Evans ve Ana de Armas’ın birbirlerini ekranda çok iyi tamamlayan bir çift. Nitekim oyunculukları öyle çığır açan türden değil, aksine oldukça vasat bile diyebilirim. Buna rağmen oscar ödüllü Adrien Brody yine yapacağını yapmış. Hatta belki filmin yönetmeni Dexter Fletcher’a burada ufak bir eleştiri yapıp bu oyuncudan neden daha fazla yararlanmadı acaba diye kızabilirim.

Detay ve Yorum

Keyifli bir aksiyon filmi olduğu bir gerçek. Bunun yanı sıra Chris Evans hasreti giderdiğim de ortada. Fakat bu filmde elbette pek çok mantık hatası ve tekrar eden sahne mevcut. Fakat ne beklediğinizi bilerek oturup izlediğinizde hayal kırıklığı yaşayacağınızı düşünmüyorum.

Aksine eğlenerek kalkacağınıza eminim ekranın başından. Anlam veremediğim ise Apple TV aracılığıyla sunulan bu işin yayına girdiği hafta izlenme rekoru kırması. Yani, o kadar muazzam bir film değil. Sanırım herkes benim gibi düşünerek ekranın başına geçmiş. Az da olsa eğlenmek ve Chris Evans görmek için ekran başına oturmuş olsa gerek.

Umarım film önerisi olarak sunduğumuz Ghosted filmini izleme fırsatı bulur, beğenirsiniz. Sonrasında yorumlarınızı belirtmeyi de unutmayın.

Film Önerisi: Ghosted yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Usta yönetmen Steven Spielberg’ün çocukluğunu konu alan film çokça otobiyografik öğeler barındırıyor. Filmin senaryosunu da Steven Spielberg ve Tony Kushner beraber yazıyor. Filmde Steven Spielberg’in gençliğini Gabriel LaBelle canlandırıyor. Spielberg’in annesini ise Michelle Willliams, babasını Paul Dano canlandırıyor.

Sinemayla Geçen Bir Ömür

Fabelmanlar, bütünüyle ele alındığında bir tür büyüme filmi olarak adlandırılabilir. Film usta yönetmenin çocukluğunu, sinemaya olan ilgisinin başlama noktalarını anlatıyor. Aynı zamanda ailesi ile olan ilişkisini de anlatan film Spielberg’in çocukluğuna dair bir hatırlama olarak da görülebilir.

Fabelmanlar, 2. Dünya Savaşı yılları Arizona’sından başlıyor ve 70’ler California’sına kadar uzanıyor. Film, sinema tutkunu Sammy’nin Arizona’da geçen çocukluğunu merceğe alarak başlıyor. Sammy’nin ilk defa eline kamera aldığı anları ve kamera ile kurduğu ilişkinin büyüyüşünü izliyoruz. Aynı zamanda da çocukluktan ergenliğe geçen bir çocuğun yaşadıklarını ve ailesiyle olan ilişkinin de değişimini görüyoruz. 

Son zamanlarda yönetmenlerin kendi hayatlarına, sinemaya olan ilgilerine dair çektikleri filmlerin örneklerini çok fazla görmeye başladık. Paolo Sorrentino’nun Hand of God’ı, Paul Thomas Anderson’ın Licorie Pizza’sı, Pedro Almodovar’ın Pain and Glory’si son zamanlarda çekilen bu türün iyi örneklerinden.

Spielberg de filmin merkezine sinemaya olan tutkusunu koysa da aynı zamanda aile içi dinamikleri ve o dinamiklerin değişimiyle baş etmesini, zorbalıkları. Tüm bunların yanında da büyümesini anlatıyor. Bu büyüme içinde sinemaya olan ilgisinin nasıl başladığına da yer veriyor.

Öncelikle Sammy’nin ilk izlediği film olan The Greatest Show on Earth‘e büyülenişini görüyoruz. Sonra filmdeki tren kazası sahnesinden ne kadar etkilendiğini anlıyoruz. Babasının ona aldığı tren setiyle filmde gördüğü o kaza sahnesini çekmeye çalışır. Sam o andan sonra sinemanın büyüsüne teslim olur. Aklında kurduğu sahneleri çekmeye başlar. Daha sonra da kısa filmler çeker. 

Fabelmanlar: Kendine Dönüş

Fabelmanlar, Spielberg filmografisi içerisinde çok farklı bir yerde duruyor. Spielberg kariyerinde Saving Private Ryan, Jaws, E.T. gibi farklı tarzlarda filmlere imza atıyor. Bu filmde kendi hayatında bugüne kadar kimseye anlatmadığı belli dönüm noktaları ile yüzleşmiş.

Bunların en önemlisi de annesi ile kurduğu ilişki . Aynı zamanda o ilişkinin kırılma anlarına dair yüzleşme sahneleriydi. Kendisi de filmden sonra bir röportajında buna değinir. Annesi ile olan ilişkisine dair filmde yer verdiği şeylere ilişkin “Bunu herkese anlatmak benim için en zor şeylerden biriydi. Çünkü bunu keşfettiğim 16 yaşımdan bu yana annemle aramdaki en büyük sırdı. 16 yaş ebeveynlerinizin de insan olduğunu anlamak için çok genç bir yaş. Oonları bu yüzden suçlamak için de tabi.” şeklinde yorum yapıyor.

Filmde de sadece Spielberg’ü canlandırdığını düşündüğümüz Sam için değil. Tüm aile için ailenin kırılma anı çok hassas bir şekilde işleniyor. Çocuklar üzerindeki etkiler, baba üzerindeki etkiler tarafsız bir şekilde işleniyor.

Bir yandan da ebeveynlerden kopuşun çocukların hayatında denk geldiği dönem Arizona’dan California’ya geçişle beraber değişen bir hayatın en önemli etmenleri haline geliyor. İşte Sam için de kendisinin sinemaya geçişi tam olarak bu dönemde sanki hayatından gitmeyen her şey için bir can kurtaran görevi görüyor.

Bu yüzden de Spielberg kendi hayatında ve sinemasında önemli olan izlediği ilk filmin yanı sıra filmin kapanışında da John Ford’la olan görüşmesine yer vermiş. Şüphesiz bu anın kendi hayatında da kariyerinde de en önemli anlardan biri olduğu anlıyoruz.

Fabelmanlar‘ın en güzel sürprizlerinden biri de John Ford rolünde David Lynch’i görmekti. Tüm bu açılardan bakıldığında Fabelmanlar hem Spielberg’ün çocukluğunu anlatması açısından hem de bir büyüme hikayesi açısından iyi bir seyir zevki sunmakta.

Film Önerisi: Fabelmanlar yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Bu sefer de basketbol dünyalarına el atıyor kendisi. Üstelik çok cesur kararlar alarak yapıyor bu sefer ki işini. Yönetmen koltuğunda da sıklıkla gördüğümüz Ben Affleck‘in Air filmine bir göz atın deriz.

Konusundan Bahset

Hikâyesi aslında gerçek bir olaydan uyarlama. 1984 yılında Nike, Adidas ve Converse’a göre nispeten daha kötü bir durumdaydı. Fakat Nike yöneticisi Sonny Vaccaro basketbol yıldızı olacağını anlayan ama o dönmelerde çaylak Michael Jordan’ı işe alma fikrini ortaya atar.

Bu fikrin asıl amacıysa Air ve sonradan Air Jordan olacak ayakkabıyı tanıtmaktır. Gerisi zaten belli gibi. Büyük bir başarı…

Micheal Jordan bir basketbol efsanesi olmasının yanı sıra bu ayakkabı da dünyayı kasıp kavurur. Aslında bu hikâyede biraz Nike’ı Nike yapan Air ayakkabının geçmişini ve arkasındaki kararları izliyoruz. Kısacası filmde, Micheal Jordan ve Nike’ın kesiştikleri o ortaklığın derinliklerine iniyoruz.

Oyunculuklar

Hikâye inanılmaz sürükleyici gelmemiş olabilir. Fakat burada Matt Damon‘ın Sonny rolünde muazzam iş çıkardığını söylemem gerekir. Ayrıca, David Falk Jordan’ın ajanı rolünü canlandıran Chris Messina agresif rolünü gayet beğendim.

Belki de aralarında en çok sırıtan isim Ben Affleck diyebilirim. Her ne kadar Matt Damon ile çok yakın dost olsalar da Matt burada büyük yükü taşımış performans açısından.

Viola Davis ise Jordan’ın annesi rolündeki Deloris ise filme drama katmak elinden geleni yapmış ve başarmış da.

Detay ve Yorum

Bu film başlangıçta oldukça sıradan gelebilir. Fakat Micheal Jordan ile yapılan iş anlaşmasının tarihi önemini gözlemleyebiliyoruz. Ayrıca en azından ben bu filmle öğrendim ki ilk defa bir sporcuya kendi isminin kullanıldığı ürünlerin satışından kâr verilmiş. Aslında bundan sonra bu durum sporcuların reklam ve sponsorluk açısından farklı bir kazanç kapısı açmış.

Umarım film önerisi olarak verdiğimiz Air filmini izleme fırsatı bulursunuz. Kendisi daha taptaze bir 2023 filmi ayrıca. İzledikten sonra yorumlarınızı esirgemeyin.

Film Önerisi: Air yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

M. Night Shyamalan‘ın izinden gitmeye çalışan Jordan Peele‘in şahane işi ile sizleri selamlıyorum. Nope (Hayır), Peele’nin Us ve Get Out‘a nazaran daha sönük kalmış bir eseri olsa da şans verilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Yine diğer filmlerinde olduğu gibi bu filmde de yeteri kadar beyaz ırk aşağılaması var. Ve yine baş rolde Daniel Kaluuya yer alıyor. Kısaca filmin eleştirisini yapmak gerekirse, herkese hitap etmeyen politik doğruları savunan, oyunculukların vasat olduğu bir iş diyebilirim.

Fakat özellikle ilk bir saatinde gizem ve merak kendini her halükarda korumayı başarmış ve yönetmenin gün ışığına olan ilgisini ortaya koyan türden.

Konusundan Bahset

Öyle aman aman bir konusu yok aslında. “Korku filmi” denildiğinde, farklı şeyler denemeyi ve kurgu ile her türlü fantastik, bilim kurgu ögesini karıştırmayı seven Peele bu filmde de tema olarak gizemi seçiyor.

Filim ana konusu ise Kaliforniya’da bir kanyonda yaşayan insanların ilginç ve gizem dolu olan keşifleri. Bu gizeme bir de ürkütücü unsurlar eşlik ediyor. Issız kanyonun içerisinde bu insanları izlemek bize ne katar diye düşünebilirsiniz. Yine bilim kurgu ögelerini içinde barındıran uzaylılara karşı bir mücadele izliyoruz Peele’nin perspektifinden. Film hikâyesini bölüm bölüm farklı anlatılarla doldurarak bizlere sunmayı seçiyor.

Oyunculuklar

Filmde oyunculukların yönetmen performansına nazaran vasat olduğunu söyleyebilirim. Daniel Kaluuya’nın alışagelmiş performansı Get Out‘taki oyunculuğundan geri kalmış durumda. ,

Asıl övgüyü ise Keke Palmer hak etmiş diyebilirim rahatlıkla. Buradaki oyunculuğu belki bazılarınıza “şımarık tavırlardaki bir kız algısı” yaratabilir fakat benim gördüğüm filmin akışına yakışan bir aktirist performansı oldu. Açıkçası izledikten sonra bir süre kendisine hayran kaldığımı söylemem gerek.

Yönetmen performansı çok daha iyi oyunculuklara göre. Her ne kadar hikâye biraz bölük bölük ilerlese de vermek istediği mesajları çok net vermeyi başarmış. Özellikle oyunculara yüklediği rollerle kölelik, ırkçılık gibi temaları iyi işliyor film boyunca.

Detay ve Yorum

Oscar’lı yönetmen Jordan Peele’in kalemine yakışmayan bir iş aslında. Fakat bu filmi sizi geri itmekten alıkoymasın, çünkü farklı kafalar izlemek her daim bakış açımızı geliştiren yegane unusur. Shyamalan’ın yanına yaklaşması için henüz kırk fırın ekmek yemesi gerekiyor bu abimizin. Fakat öykücülükte oldukça başarılı olduğu ortada.

Umarım film önerisi olarak sizlere sunduğumuz Nope filmini izleme fırsatı bulursunuz, sonrasında yorumlarınızı bekliyorum.

Film Önerisi: Nope yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Yönetmen koltuğunda Aisling Walsh’ın oturduğu film 2016 yapımı. Süresi ise 2 saat. Maudie, prömiyerini 2016 yılında Telluride Film Festivali’nde yaptı . Aynı zamanda, 2016 Toronto Uluslararası Film Festivali’nin Özel Sunumlar bölümüne seçildi. 

Hem yapım hem de oyuncular birçok film festivalinden ödüllerle döndü. Filmde baş rolü takdire şayan oyunculuklarıyla Sally Hawkins ve Ethan  Hawke paylaşıyor. Sall Hawkins adeta Maud Lewis’in kendisi. Ethan Hawke ise seyirciye yaşattığı duygular ile yer yer kızdırıyor… Fakat yer yer de yüreklere su serpiyor… Kısacası, iki oyuncunun da işlerinin hakkını verdiklerini söylersem yanlış olmaz.

Gelin, hep beraber film önerisi köşemizde yer alan yapımın konusuna yakından bakalım.

Maudie Konusu

Maudie, yalnızca basit bir biyografik-dram filmi değil. Bu söylem onu çok basitleştirir. O “biyografik dram” filmi olmaktan çok öte! Bütün kadınlara  örnek teşkil eden ve kendinden ilham alınması gereken  bir kadının, sinema gözünden herkesle tanışmasına aracı olan -oyuncusuyla, çekimleriyle- muhteşem bir yapım! 

Şöyle ki: Doğuştan Romatoid Artrit hastası olan Maud, içine sıkışmış olduğu yaşamın kabuğunu kırar. Esas başkaldırışı tam da bu noktada başlar. Ayaklarının üzerinde durabilmek için bu aykırı ruh, bir adamın evine temizlik işlerine yardımcı olmak için gider.

Evinde çalıştığı adam (Everett Lewis/Ethan Hawke)  kaba saba ve Maud’a bir köle edası ile yaklaşımlarıyla itici bir izlenim verir. Fakat Maud’un pes etmeye niyeti yoktur. İyi ki de pes etmez! Aldığı karar (Everett’ın evine yerleşmesi) Maud’un hayatında adeta bir dönüm noktası olur…

Nitekim Maud, bu evden bambaşka bir Maud olarak çıkar: Ressam Maud, Güçlü Maud, Aşık Maud, Yaşam Dolu Maud, Pes Etmeyen Maud, Mutlu Maud…  

Son Olarak…

İşte, siz de Maudie’nin yaşadıklarına tanıklık etmek ve onun hikâyesini tecrübe etmek isterseniz, bir an önce tv karşısına geçin!  Geçin ki eğer yapmak isteyip de sizi durduran şeyler varsa,  onun yaşamı size ilham kaynağı olsun ve bir an evvel harekete geçin. Ayrıca kafasında soru işareti olanlar için belirtmeliyim ki, film önerisi olarak yer verdiğimiz Maudie oldukça akıcı bir yapım.

Filmi izlemeye vakti olmayanlara ise güzel bir haberim var! Maud Lewis’in hayatına daha öncesinde Kazan Kadın köşemizde yer vermiştik. Yazıya ulaşmak için buraya tıklamanız yeterli.

Film Önerisi: Maudie yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Succession şu an itibariyle son sezonu ile seyirciyle buluşuyor. Bu diziyi bugüne kadar izlemediyseniz hemen şans vermenizi öneririm. Şimdiden sadece son yılların değil dizi tarihinin en iyi dizilerinden biri olarak yerini aldı. 

Jesse Armstrong’un yaratıcısı olduğu dizinin eski sezonlarını Blutv’de yeni sezonunu ise Tod Türkiye arşivinde bulabilirsiniz. Gelin şimdi dizi önerisi olarak sunduğumuz yapıma daha yakından bakalım. 

Succession Ne Anlatıyor? 

Succesion, büyük bir medya devi olan Logan Roy ve onun çocukları arasındaki güç dengesini konu alıyor. Şirketin işleyişini kimin devralacağı çocuklar arasında bir anlaşmazlık yaratırken, narsist bir ebeveynle yetişen çocukların kendi yetişkinliklerini ve kusurlarını da izliyoruz.

Aslında ne yazarsak yazalım, Succession’ı tam anlamıyla aktaramıyoruz. Çünkü yaratılan karakterler çok güçlü bir şekilde karşımıza çıkıyor. Daha önceden çok işlenen güç istenci gibi bir kavramın, dizi önerisi olarak sunduğumuz bu yapımda çok farklı işlendiğine tanık oluyoruz. 

Seyirci olarak bir karakterler özdeşleşmemiz en azından bir karaktere gönülden hak veriyor olmamız gerekirken Succession bu hakkı tamamen elimizden alıyor. Çünkü bir noktada tek tek her karakterden nefret etmemize neden olacak sahneler izliyoruz.

Baba ve çocuklar arasındaki duygusal çatışmanın içinde biz de kayboluyoruz. Tam anlamıyla sevgi ve taktirini hiçbir zaman çocuklarına verememiş bir babanın karşısında adeta dans eden yetişkinleri izliyoruz. Hepsi bir noktada içlerindeki boşluğu doldurmaya çalışan çocuklardan ibaretler. 

Nasıl Anlatıyor?

Succession’ı çok başarılı yapan detaylar sadece iyi karakter yaratımı, iyi diyalog yazımından ibaret değil. Aynı zamanda dizi çekim tekniği açısından çok özel bir yerde duruyor. Adeta bir belgesel edasıyla çekimleri yapılmış.

Reji tercihlerini önceden planlı oluşturulmak yerine aktüel kameralar ile o an kim konuşuyorsa ona dönen kamera tercihleri planlanmış. Bu açıdan da izlediğimiz hiçbir şeye benzemiyor. Sizi sanki tam oradaymış gibi dizinin içine alıyor. 

Aynı zamanda çok varlıklı bir aile ve onların yaşam tarzlarını izliyoruz. Normalde bu tarz yapımlarda bu hayat görkem üzerinden, daha aşağıda tutulan kamera tercihleri ile yansıtılır. Yönetmen bizi adeta o zenginlik ile büyülemeye çalışır. Fakat Succession için işler hiç öyle değil.

Karakterlerin hepsinin zaten alışkın oldukları bir hayat olduğu için dizi de bize bu yaşamı onların gözünden büyük bir sıradanlık ile sunuyor. Böylece tam anlamıyla onların yaşamlarının içinde yer alıyoruz. Bizi izleyici edilgenliğinde bırakmıyor. 

Son Olarak

Tüm bunlar ile Succession, dizi önerisi olarak sizlerle paylaşabileceğimiz müthiş bir seçenek. Aynı zamanda Nicholas Braun, Brian Cox, Kieran Culkin gibi müthiş isimlerin oyunculukları da diziye farklı bir seviye atlatıyor.

Hali hazırda son sezon da bütün hızıyla devam ederken siz de çok geç kalmadan bu ilginç ailenin hayatına dahil olun. Emin olun pişman olmayacaksınız. 

Dizi Önerisi: Succession yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Belçika yapımı, yabancı dilde en iyi film adaylarından biri… Ruhunuzdan bir parça kopmasına neden olan Close filmine yakından bakalım.

Yönetmen koltuğunda Kız filmiyle övgü toplamış henüz 30’lu yaşlarında olan genç yönetmen Lukas Dhont var. Senaryosunda ise Lukas’ın kalemine Angelo Tijssens eşlik ediyor.

Close Ne Anlatıyor?

Remi ve Leo adında iki yakın dost liseye birlikte giderler. Fakat lisede diğerleri tarafından bu yakınlık fazlasıyla dikkat çeker. Bu durum zamala Leo’da “fazlasıyla erkek” olmadığı kanısına iter. Bu yüzden daha çok erkeksi gözüken hokey gibi sporlara yönelmeye başlar. Tüm bunların yanında Remi’nin ruh hali de yaşadıklarına bağlı olarak gözlemlenir.

Bu henüz daha 13 yaşında yakın arkadaş olmuş iki erkek çocuk sırf sosyal baskılar, çevredeki yaşıtlarının ön yargıları yüzünden dostluklarını birbirilerinden uzak tutmaya başlarlar. Bizler izleyici olarak da bu konunun akşında ister istemez kendi çocukluğumuza ve varsa travmalarımıza ineriz.

Özellikle “erkeklik” kavramını “erkekler ağlamaz” gibi kalıplara sığdırmış bir toplumda büyüyünce ister istemez insan çocukluğunu hatırlıyor.

Oyunculuklar

Filmi değerli kılan ve belki de Oscara aday olarak gösterilmesindeki en büyük etkenlerde biri de oyuncu performansları. Arkadaşlık ve dostluk gibi kavramları sosyal baskı ve ön yargılara kapılma gibi duygu çerçevesinde resmediyor.

Oyuncular da bu resmin adeta en parlak boyaları. Ayrıca bu boyalar daha taze kokulara sahipler. Genç oyuncular olan Eden Dambrine ve Gustav De Waele gerçekten de şapka çıkartılacak türden performans sergiliyorlar film boyunca.

Oyuncu tercihlerine bağlı yazılan rollerde beğendiğim bir başka ton da duygunun daha çok bakışlarla ve tavırlarla veriliyor olması. Diyaloğun az olması bence hem oyuncu performanslarını daha fazla ön plana çıkarıyor hem de etkileyici kılıyor. Fakat bu durum bazı izleyiciler için “sıkıcı” olarak tanımlanabilir.

Detay ve Yorum

Eğer karşısında batı cephesinde yeni bir şey yok gibi savaşı en derinliklerine kadar sanat ruuyla bezeyen bir film olmasaydı “Yabancı Dilde En İyi Film” kategorisinde Oscar’ı alırdı Close.

Melankoli bu filmde hat safhada. Hatta konusuyla ruhunuza işleyen filmin bazı sahnelerinde yutkunmaya bile çekindim.

Şunu da belirtmem gerek, benim gibi bazı duygusal yoğunluğu yüksek olan içe dönük insanlar için pek faydalı bir film önerisi değil. Çünkü filmin sonunda duygu boşalması yaşayıp hıçkırıklar için de ağlatabiliyor. Özellikle yalnız izliyorsanız…

Film Önerisi: Close yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Jennifer Lawrence sevenler burada mı? Ben onlardan biriyim. Muazzam bir oyuncu olmadığını kabul ediyorum. Fakat hani çocukluk şakları olur ya, böyle izlersin ve hayranlıkla bakarsın. İşte ilk defa açlık oyunları filmi ile tanıdığım bu hanım benim için öyle biri. Keşke oyunculuğu da güzelliği kadar şaşalı olsa. Neyse, konumuza dönecek olursak, genel hatlarıyla filmi değerlendirmeye başlıyorum. Filmin dağıtımcılığını Apple TV+ ve A24 yaptığını önceden söyleyelim. Buyurun…

Konusundan Bahset

Aslında konu biraz klasik. Nitekim klasik ve klişe gelebilen konular iyi işlendiğinde ortaya şahane şeyler çıkabiliyor. ABD askeri Afganistan’daki savaştan dönüyor, fakat savaşta oldukça travmatik bir beyin hasarı görmüştür.

Memleketi olan New Orleans’a geldiğinde burada tekrar hayata uyum sağlamaya çalışıyor. Bu uyum sağlama sürecinde hayatına James giriyor ve beklenmedik bir bağ kurmaya başlıyor. Genel hatlarıyla üzücü, asla empati kuramasanız da gördüklerinize kalbinizin burkulduğu keyifli bir iş kendisi.

Oyunculuklar

Jennifer Lawrence yer aldığını pek çok film izlemişimdir hayatım boyunca. Çoğu zaman da hayal kırıklığına uğramışımdır oyunculuğu konusunda. Bana hep bayık bakan, güzel suratlı bir kadın olarak gelmiştir. Fakat burada Brian Tyree Henry ile iletişim kurdukları sahnelerde kendisini izlemek şahaneydi.

Ayrıca, Brian Tyree Henry da ayrı bir parantez açmak lazım. Kendisini ilk defa Donald Glover gibi bir usta isimle Atlanta dizisinde izlemiştim. Orada da muazzam bir iş çıkarıyordu. Bence bu filme de çok yakışmış üstüne giydirdiği dram gömleğiyle.

Detay ve Yorum

Klişe dedim ya hani, evet öyle, fakat güzel işlenmiş bir klişe aynı zamanda. Yani öyle sadece gazi olmuş veya ordudaki biriyle alakalı değil. Daha çok karakter odaklı küçük bir hikâye. Ayrıca bu tuhaf etkileşimleri diyaloglar aracılığıyla çok iyi vermeyi başarıyor.

Tüm bu anlatıların yanı sıra sahneler de çok güzel çekilmiş. Sade ve sevginin işlendiği filmin en çok dikkat yönü dediğim gibi Jennifer’dan kaynaklanıyor. En son filmini izleyenler varsa Dont Look Up‘da hiç beğenilmemişti kendisi. Fakat burada bambaşka bir iş çıkardığını söylemem gerekiyor.

Film önerisi olarak sizlerle tanıştırdığımız Causeway hakkındaki fikirlerinizi, filmi izledikten sonra bekliyorum.

Film Önerisi: Causeway yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Lights Out, benim gibi korku ve gerilim temasını sevenlerin ekrana gözlerini kilitleyip izleyebilecekleri bir film. Belki de bazılarınız sürekli gözlerini kaçıracak…

Başarılı yönetmenliği, kaliteli çekim teknikler, ışık oyunları, etkileyici oyunculukları ve korku dolu bir hikâyeyle sizlere keyifli bir deneyim yaratacağına eminim.

Konusundan Bahset

Film, Rebecca’nın çocukluğunda yaşadığı korkunç bir deneyimle başlıyor. Rebecca, annesi Sophie’nin evinde yaşanan doğaüstü olaylara ve annesinin gizemli arkadaşı Diana’ya dair çocukluk travmalarını hatırlar. Rebecca, ailesini Diana’nın tehtitinden korumaya çalışırken, onun gerçek doğasını ve kökenini keşfetmeye çalışır.

Film, etkileyici atmosferi gerilim dolu anları ve sürpriz korku unsurlarıyla her anında dikkat çekmeyi başarıyor. Benim dikkatimi çeken bir diğer unsursa filmin, aile ilişkilerine de odaklanarak karakter gelişimine ve duygusal bir derinliğe yer vermesi oldu. Nitekim, bunu bulmak için biraz dikkatli bakmak gerekiyor sanırım.

Filmin başrollerinde Teresa Palmer, Gabriel Bateman, Maria Bello ve Alexander DiPersia gibi oyuncular yer alıyor.

Bu Sefer de Yönetmen

Genelde hep oyunculuklardan bahsederim öneri yazılarımda. Fakat bu sefer yönetmen övememe izin verin. David F. Sandberg abimizi Annabelle filminden tanırsınız. Oldukça başarılıydı.

Gel gör ki, benim dikkat çekmek istediğim kısım Lights Out‘un çocukluğumda izlediğim, internette 2013’de fenomen olmuş 3 dakikalık ürpertici kısa filmden esinlenerek yapılması. O 3 dakikayı da David F. Sandberg çekmişti ve ödül almıştı. Film de kendisine ait. Ayrıca Korku Seansı ve Testerenin senaristi James Wan ile çalışıyor bu sefer. Ve ortaya gerçekten kaliteli bir iş çıkıyor.

Kısa filmi hatırlamayanlar için şöyle bir link bırakayım:

Hadi gitmeden kısaca oyunculuklardan da bahsedeyim. Öyle inanılmaz değiller. Fakat etkileyici oldukları anlar da yok değil. Bence asıl övgüyü bunu sağlayan yönetmen almalı.

Detay ve Yorum

Öncelikle bu filmin öyle Hereditary gibi kapsamlı ve kafa açan bir hikâyesi olmadığını söyleyeyim. Ya da Suspiria gibi farklı düşüncelere sürüklemiyor. Fakat başardığı çok iyi bir şey var. O da: gerilim… Gerçekten izlerken birden kendinizi çocukken karanlıktan korktuğunuz o anlarda bulabiliyorsunuz. Filmin yavan gelen Jump scare kısımları da var.

Nitekim, filmin içine iyi yedirilmiş (bazı sahneler tahmin edilebilir olsa da). Hikâyenin gidişatını kestirebilseniz de takip etmek keyifli. İnanılmaz büyük sürprizler beklemeden, korkmak ve gerilmek için ekran başına oturursanız beğeneceğinize eminim.

Film önerisi köşemizde Lights Out’a yer verdik bugün. Umarım izleme şansınız olur.

Film Önerisi: Lights Out yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Barbarian hiç beklenmedik bir şekilde sizleri gerim gerim geriyor. Senaryosu ve yönetmenliğini Zach Cregger üstleniyor. Oyuncu kadrosunda ise Georgina Campbell, Bill Skarsgård, Justin Long, Matthew Patrick Davis gibi değerli isimler yer alıyor.

Sizi filme çekecek bir diğer bilgi de yapımcısı olabilir. Zira IT ve The Ring‘in yapımcısı Barbarian’da da görev alıyor. Filmi Disney + üzerinden izleyebileceğinizi önceden söyleyelim.

Konusundan Bahset

Bir iş görüşmesi için Detroit’e gelen ana karakterimiz doğal olarak bir ev kiralar. O gece geç saatte geldiğindeyse ev sahibinin evi başka birine daha kiraladığını fark eder. Hiç tanımadığı yabancı bir adam evde kalıyordur. Kendi kendine düşünüp her ne kadar yanlış bir karar olduğunu bilse de o geceyi geçirmek için evde kalır. Ancak korkması gereken asıl şeyin bu yabancıdan ziyade daha fazlası olacağını aklının ucuna bile getirmez.

Oyunculuklar

Tüm oyuncular arasında tanıdığım asıl isim Justin Jacob Long. Bu adamın oynadığı filmlerdeki rolünü genellikle beğenen biriyim. Daha çok aksyion ve komedi gibi filmlerde karşımızda çıksa da korku temasında ilk defa kendisini izleme fırsatı buldum. Fakat açıkçası pek beklentilerimi karşıladığını söyleyemem. Kendisinin aksine ana karaterimiz Georgina Campbell (Tess) çok daha keyigli bir performans sergilemeyi başarmış. Korkunun belki de yüzü ve mimiklerinden okunabilen tek kişi filmdeki diyebilirim.

Detay ve Yorum

Şimdi, bu film öyle inanılmaz bir konuyu hikâyeleştirmiyor, onu söyleyeyim. Fakat bir şekilde seni gerilimin içine sokmayı başarıyor her anında. Bazı yerlerde mantık hataları görseniz de bir şekilde filmin içine iyi yedirilmiş diyebilirim. Nitekim özellikle sonunun klişe bir noktaya bağlanması belki de filmi benim için en üst noktalara koymamı engelliyor. Sonunu daha iyi bağlasalar burada daha farklı şeyler anlatabilirdim. Gel gör ki, her türlü insanı heyecana sürüklemeyi, gerilimi hissetmenizi sağlıyor. Bu yüzden muhakkak şans vermeniz gerektiğini düşünüyorum.

Ayrıca çekim açılarında izledikleri ilginç tercihler korku temasında sık sık karşılatığımız kamera oyunları değil. Bu açıdan da takdir edilesi.

Film önerisi olarak vermek istediğim çok sık karşılaştığım iyi filmler olmuyor korku ve gerilim temaları. Bu yüzden bu türlerde iyiye yakın film izlesem bile sizlere önermek istiyorum. İzledikten sonraki yorumlarınızı merak ediyorum.

Film Önerisi: Barbarian yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.