Pek çok insan özellikle Disney’in geçen seneden itibaren sunduğu ucuz fiyat politikası gereği 2022-2023 yılını platformun içeriklerini tüketerek geçirdi.

Şimdilerde ise gelecek konusunda birçok kullanıcı şüphe ile yaklaşıyor platforma. Çünkü Haziran ayında Türkiye’de bir zam olacağı söylentisi var. Ayrıca HBO Max de Türkiye pazarına girmeyi planlıyor. Hatta bunu Blu TV aracılığıyla yapacakları biliniyor. Tüm bunların yanı sıra Disney Plus ile izlemek istediğiniz ve listenize sakladığının bazı içerikler 26 Mayıs tarihinde usulca uzaklaşacağı haberini size üzülerek verelim.

Yakında Disney Plus Platformundan Kalkacak İçerikler

Disney plus hangi içeriklerinin kaldırılacağının açıklandı. Bunların arasında pek çok kişi tarafından sevilen bazı  televizyon dizileri, filmler ve özel yapımlar yer alıyor. Kaldırılan bazı içerikler zaten Türkiye’de bulunmuyordu.

İşte Türkiye’de de bulunup 26 Mayıs itibariyle Disney Plus aracılığıyla ulaşamayacağımız içeriklerin bazıları:

Bu içeriklerin arasında sürekli açarak izlediğiniz işler var mı? Ya da “Aaa! Şunu listeme eklemiştim, platformdan kaldırılmadan gidip izleyeyim” dediğiniz bir içerik…

Buna rağmen Disney’in bu hamlesini doğru buluyorum. Sanırım bundan sonra çok daha büyük hacimli olduklarına inandıkları içeriklere yönelecekler. 

Beni bu listeden en çok şaşırtan iş Willow oldu. Açıkçası hacminin daha fazla olduğuna inanıyordum. Nitekim çok beğenilmişti bir kitle tarafından. Wolfgang’i de daha yakın zamanda izleyip beğenmiştim. Yakın zamanda kaldırılacak olması garip. Sizin de fikirlerinizi merak ediyorum.

Kaynak: Screenrant

Disney Plus Pek Çok Yapımı 26 Mayıs İtibariyle Platformdan Kaldırıyor. İşte O İçerikler! yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Pek çok kişi tarafından da beğenildiği söylenebilir. Özellikle de sinamatografi olarak çok beğenilmişti. 16 Aralık 2022 tarihinde sinemaya giren filmin, ne zaman dijital platformalara geleceği konusunda bir kafa karışıklığı vardı.

Ayrıca hangi platformda olacağı da tam bilinmiyordu. Fakat ilk filmi Disney Plus’da olduğu için beklenti ikinci filminde Disney’de olmasıydı. Nitekim HBO Max’de topa girdi. Her iki platforma da Avatar’ın yeni filmi 7 Haziranda geliyor.

Avatar: Suyun Yolu Nereden İzlenir?

Açıklanan son durumda Avatar hem Disney Plus hem de HBO Max’de olacak. Ülkemizde henüz HBO Max’e ulaşım olmadığı için bu sorunun cevabına doğrudan Disney Plus diyebiliriz. 7 Haziradan Disney Plus üyesiyseniz filme ulaşabilirsiniz.

Ayrıca sadece filmin olmayacağını da söyleyelim. Her iki platformda da karşımıza çıkacak olan filmin yanı sıra film yapımcıları, oyuncular ve ekibin yer aldığı bonus içerikler de platformlarda olacak.

Filme dair yapmış olduğumuz detaylı incelemeye ise buradan ulaşabilirsiniz.

Avatar Konusu

İlk filmde yaşananlardan neredeyse on yıl sonrasında geçiyor filmin hikayesi. Ana karakter olan Sully ailesini görüyoruz ilk olarak. Ardından bir takım ailevi, dünyayı takip eden sıkıntılara tanık oluyoruz.

Özellikle Sully aileyi birlikte tutmaya çalışıyor. İnsanların hırslarına karşı hayatta kalmak için nasıl savaştıklarını ve stratejilerini gözlemliyoruz. Nitekim suyun yolu denmesinin temel nedeni bu sefer ilk filme ormanın yanı sıra daha çok suda geçiyor olaylar.

Avatar’ın ikinci filmi ile Na’vi kültürlerinin derinliklerine iniyor ve bir dizi egzotik deniz canlısıyla tanışıyoruz. Gerçekten nefes kesen deniz manzaralarına sahip olduğunu söyleyebiliriz filmin.

2023 Oscar’da en iyi görsel efekt ödülünü kazanan filmin aynı zamanda en iyi film, en iyi yapım tasarımı ve en iyi ses kategorilerinde de aday gösterilmişti. Peki siz filmi izlediniz mi? Ya da Disney plus’a gelmesini mi bekliyordunuz?

Kaynak: Deadline

Avatar: Suyun Yolu Hem Disney Plus Hem de HBO Max’e Geliyor! yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Kendimi herhangi bir şekilde “Fan boy” olarak tanımlamasam da Marvel’a dair her şeyi (özellikle dizi/film) tüketmiş biriyim. Gerçekten de bazı kısımlarını çok seviyorum. Elbette eleştirdiğim noktalar var. Bunlara da değineceğim.

Öncesinde Marvel’in çizgi roman evrenine pek hakim olmadığını bu içeriğin sadece MCU ile alakalı olduğunu hatırlatmak isterim. Yani, çizgi roman severler beni yargılamasın, inan pek fikrim yok o dünya ile alakalı. İleride yaşlanıp iyi gelir elde ettiğimde vaktimi çizgi romanlara ayırmak gibi bir emeklilik planım mevcut.

Belki bir sahil kasabasında gün sonu eşimle birlikte denize karşı oturup birlikte Civil War okuruz. Neyse hayal kurmayalım şimdi…

Bu içerikte MCU’nun ne olduğundan, filmlerden, fazlardan, kahramanlardan, filmlerin izlenme sırasından ve Disney ile olan işbirliğinden sonra ulaştığı noktadan bahsedeceğim. Biraz da geleceğe yönelik öngörüm olacak Marvel’a dair. Umarım keyifli okuyacağınız bir yazı olur.

Nedir Bu MCU?

Marvel Cinematic Universe, Marvel Comics’in süper kahramanlarını bir araya getiren filmden oluşan bir film evreni olarak özetlenebilir kısaca. İlk filmi 2008 yılında “Iron Man” ile başlıyor. E haliyle benim çocukluğuma denk geldiği için Robert Downey Jr. abimiz hayran kaldığımız bir kimlik oluyor. Ardından Marvel filmleri, birbirleriyle bağlantılı hikâyeleri anlatan büyük bir evren haline geliyor yavaş yavaş.

MCU son yıllarda filmlerin yanı sıra televizyon dizileri ile de iyice genişledi. Aslında burada Disney ile olan iş birlikleri oldukça etkili, ki buna ileride değineceğim. Fakat öncesinde de Agents of Shield dizisi ile zaten dizi dünyasına göz kırpmışlardı.

Geniş hatlarıyla bu filmler ve diziler farklı süper kahramanların hikâyelerini anlatıyorlar. Ayrıca bazı noktalarda daha büyük bir hikaye çizgisi içinde birleşiyorlar. MCU’nun filmleri ve dizilerinin tamamının popüler çizgi romanlara ve karakterlere dayandığını da söyleyeyim.

Başarısını kime/kimlere borçlu?

Elbette bu külliyat içerisinde pek çok oyuncu, yönetmen ve yapımcı bulunuyor. Fakat aralarından biri var ki, bu evreni ilmek ilmek işlemiş, kafa patlatmış ve bence oldukça dahice işlere imza atmış bir isim kendisi. Kevin Feige…

Marvel Stüdyoları’nın başkanı olan bu adam MCU’nun yaratılmasında ve genişlemesinde önemli bir rol oynuyor. Kendisinin hikâyesi ise oldukça ilham verici. 2000 yılında Marvel Stüdyoları’nda stajyer olarak başladığı serüveni filmlerin bazılarında yapımcı yardımcılık yapmasından Marvel CEO’luğuna kadar uzanıyor.

Feige’nin yanı sıra elbette değinmeden geçmemin imkansız olduğu, neredeyse her Marvel filminde (vefatından sonra bile devam eden) Stan Lee ismi var. Bu adam da şimdilerde çok bilinen ve konuşulan bu süper kahramanların çoğunun yaratıcısı. Herhalde onun bu üstün hayal gücü olmasa bu külliyatın olmasının imkansız olacağını rahatlıkla söyleyebiliriz.

MCU filmlerinin başarısını bu iki ismin yanı sıra yönetmenlerin ve senaristlerin yeteneklerine de borçlu.

MCU Filmleri ve Phase’leri (Evreleri)

Şimdi bu çok uzun bir külliyat olduğu için ilk olarak isterseniz hangi süper kahramanların filmlerde daha üstün olduklarından bahsedeyim. Arından da sırasıyla fazlardaki filmleri sıralayayım:

• Iron Man (Tony Stark),
• Captain America (Steve Rogers),
• Thor,
• Spider-Man (Peter Parker),
• Black Panther (T’Challa),
• Doctor Strange (Stephen Strange),
• Hulk (Bruce Banner),
• Black Widow (Natasha Romanoff),
• Ant-Man (Scott Lang),
• Guardians of the Galaxy (Star-Lord, Gamora, Drax, Rocket, Groot),
• Scarlet Witch (Wanda Maximoff),
• Vision,
• Captain Marvel (Carol Danvers),
• Hawkeye (Clint Barton),
• Falcon (Sam Wilson),
• Winter Soldier (Bucky Barnes),
• War Machine (James Rhodes),
• Nick Fury,
• Phil Coulson

Tekrardan belirtmem de fayda var. Aslında Marvel bir çizgi roman dünyası olduğu için tüm karakterlerinin tam bir sıralamasını yapmak zor. Ancak bunlar en popüler ve sevilen karakterleri diyebilirim.

Fazlar (Phase)

“Phase” kelimesi, MCU için kullanılan bir terim aslında. Yani en azından benim için daha önce sinema dünyası için duyduğum bir kalıp değil. Bu kısaca birbiriyle bağlantılı film serilerini tanımlamak için kullanılıyor. Çünkü anlayacağınız çok fazla film var ve MCU’nun yapımcıları da bu kafa karışıklıklarını gidermek adına filmleri farklı “phaseler” olarak gruplama yoluna gitmişler. Her bir Phase (evre) MCU’nun hikayesi ve evreni üzerinde belirli bir etkiye sahip kısımları, filmleri içeriyor. Buradan sonra fazlardan bahsederken aslında izleme sırası da doğrudan ortaya çıkıyor diyebilirim.

“Phase One” ilk evreyi ifade ediyor. Bu evrenin içerisinde:

• Iron Man,
• The Incredible Hulk,
• Iron Man 2,
• Thor,
• Captain America: The First Avenger,
• The Avengers

filmleri bulunuyor. Daha sonra, “Phase Two” olarak adlandırılan bir diğer seri söz konusu oluyor. Bunlar ise:

• Iron Man 3,
• Thor: The Dark World,
• Captain America: The Winter Soldier,
• Guardians of the Galaxy,
• Avengers: Age of Ultron,
• Ant-Man

filmlerini içeriyor. Bu evre ile Avengers ekibinin daha da büyüdüğüne ve dünyanın geleceği daha karmaşık hale geldiğine tanıklık ederiz. Ardından “Phase Three” karşımıza çıkıyor. Bunlar da:

• Captain America: Civil War,
• Doctor Strange,
• Guardians of the Galaxy Vol. 2,
• Spider-Man: Homecoming,
• Thor: Ragnarok,
• Black Panther,
• Avengers: Infinity War,
• Ant-Man and the Wasp,
• Captain Marvel,
• Avengers: Endgame
• Spider-Man: Far From Home

filmlerini içeriyor. Bu evre ile Avengers ekibi büyük bir sınavdan geçtiğine ve Marvel evreni çok önemli değişiklikler geçirdiğini söyleyebiliriz.

“Phase Four” ise bu büyük değişikliklerin ve özellikle End Game‘nin etkisiyle başka bir boyuta gidiyor. Burada işin içine Disney’i de rahatlıkla sokabiliriz tabii. Bunlar:

• WandaVision (Disney+ dizisi)
• The Falcon and the Winter Soldier (Disney+ dizisi)
• Black Widow
• Loki (Disney+ dizisi)
• Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings
• What If…? (Disney+ dizisi)
• Eternals
• Hawkeye (Disney+ dizisi)
• Spider-Man: No Way Home
• Doctor Strange in the Multiverse of Madness
• Thor: Love and Thunder
• Black Panther: Wakanda Forever

Phase Five ve Phase Six

Beşinci evre ise Ant-Man ve Wasp: Quantumania filmi ile 17 şubat 2023’de başladı. 5 Mayıs’ta (ABD vizyon tarihi) Guardians of the Galaxy Vol. 3 ile devam edecek. Sonrasonda ise: The Marvels, Blade bizleri bekliyor.
Captain America: New World Order ile de ilerleyip Thunderbolts ile son bulacak.

“Phase Six” içerisinde ise şimdilik Fantastic Four, Avengers: The Kang Dynasty, Avengers: Secret Wars gibi filmlerin içinde olacağını biliyoruz.

Disney Anlaşması Sonrası Marvel

Disney’in aslında çocukları eğlendirmek adına filmler çektiğini biliyoruz. Yani çoğu Disney işinde özellikle Pixar’la asıl ulaşmak istedikleri çocuklardır. Bu yüzden de filmlerde fazla vurdu kırdı olmaz. Ki Marvel’ın Disney’e geçmesiyle de aslında fanlarda bu doğrultuda bir kaygı başladı diyebilirim.

Bu gayet normal olsa da Disney’in tek amacının ne olduğu belli, yani “fan man” pek dinlemez. Zaten milyar dolarlık şirket. Tek amacı Marvel ile daha fazla nasıl para kazabiliriz, bir de bunu çocuklar için nasıl uygun bir hale getirebiliriz düşüncesi. Bu da oyuncaktan geçiyor.

Star Wars için zaten bunu yapmıştı. Mesela, Mandalorian dizisi her ne kadar ilk sezonu belirli bir yerde “bebeği (Baby Yoda) teslim ettik” noktasına gelse de belli ki Disney “ya daha fazla oyuncak satmamız lazım” deyip sonrasında bebeği geri getirdi. E tabii bu da onlar açısından anlaşılır bir durum. “Neden anlaşılır?” diye sorabilirsiniz tabi doğal olarak. Ona da şöyle bir cevabım olur: Pandemi…

Sinemaya gidişin pandemi sonrasında çok azaldığı bir gerçek. Yani bu yapımcılar bin saatlik bir star wars filminde mükemmel bir ışın kılıcı sahnesi vs. koysalar satamayacaklarını biliyorlar. Bunlar artık büyük maliyet.

Bir de anne babanın çocuğunu böyle düşmanca adam öldüğü bir filme götürmeyeceği de bariz. Bu yüzden de aslında Star Wars gibi külliyatların bu kadar işi boş sahnelere ve hikâyelere dönüşmesindeki gerçek bu. Bu külliyatın içinin boşaltılması da ayrı üzücü. Çünkü Disney’in başındakiler aslında Mc Donald’s menülerine nasıl oyuncak sokabilirizin derdinde. Bu yüzden de aslında yönetmenlerde ve yazarlarda dolaylı yoldan gizli bir “mobbing” olduğunu düşünebiliriz.

Kıssadan Hisse

Ayrıca sinema artık izleyici çekmeyen, para kazandırmayan bir sektöre dönüştü. Disney ve Hbo gibi pek çok şirket de artık bu işleri Disney Plus, Hbo Max gibi platforma uyarladılar. Çünkü biliyorlar ki evde oturup bir dokunmayla istediğin ekrandan insanların dizi izleme alışkanlığı daha yüksek.

Zaten Disney’in Marvel’ı satın almasındaki asıl olay da bu. Marvel çok büyük franchise. Bu vesileyle ne kadar çok dizi çekersek o kadar iyi kafasındalar. Arada da birkaç film sıkıştırıp fanların gönüllerini alıyorlar işte. Nitekim her şeye rağmen Star Wars’da olduğu kadar içi boşaltılmadı MCU’nun. Ya da şimdilik boşaltılmadı diyelim.

Kısacası aslında ben Disney’e kızmıyorum. Sadece Marvel ve nezninde diğer tüm kült işlerdeki korkum, kaliteli sinema ve anlatıların yarın öbür gün çocuklarımla oturup izlediğimde içi boş tamamen para kazanmak odaklı olan filmlere evrilecek olması.

Daha Marvel ile alakalı onlarca detay vardır. Fakat olabildiğince pek çok noktaya değinmeye çalışarak kendimce anlattım. Sizlerin Marvel ve Disney ile alakalı düşünceleriniz neler? En sevdiğiniz Marvel filmi nedir? Gelin, yorumlarda buluşalım.

Marvel Cinematic Universe (MCU)’e Dair Her Şey yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Joel Fields ile Joe Weisberg’in elinden çıkmış psikolojik gerilim dizisi 30 Ağustos 2022’de başladı ve 25 Ekim’de sona erdi. Dizi on bölümden ortalama 30 dakikadan oluşmakta.

Oyuncu kadrosunda ise Steve Carell, Domhnall Gleeson ve Linda Emond gibi ünlü isimler var. Ki, Steve Carell’e ileride ayrı parantez açacağım. Bambaşka bir iş çıkarmış ve kendisine bir kez daha hayran kaldım bu diziyle.

Genelde tüm incelemelerimi spoiler vermeden yapıyorum. Bu sefer de vermeyeceğim ama bazı alıntılarda bulunup dizinin akışından bahsediyor olacağım. Yoksa yaptığım çıkarımları bir temele oturtmak çok zor olacak benim için. O halde buyurun…

The Patient Konusu

Genelde hep sosyapatların ve seri katillerin bilinç altına inen insanların konu olduğu yapımlar izleriz. Mesela Mindhunter en büyük örnek buna. Bu sefer bir seri katilin psikoloğunu kaçırıp kendini tedavi etmesi için çözüm aramasına tanıklık ediyoruz. 

Katilin normal bir hasta gibi terapiye gelip çok ünlü bir terapist olan Alan Strauss kaçırması; kendine yardım etmesi için bir evin alt katına saklaması ile çok hızlı başlıyor hikâye. Sonrasında ise biraz durağanlaşıyor ama son bölümlere doğru tempo tekrar artıyor.

Komedi ve Dram

Bu kadar ciddi bir filmde Steve Carell görmek ister istemez bazı sahnelerde gülmenize neden olabiliyor. Baştan söyleyeyim dizi asla komik değil. Fakat, Carell gibi mizahıyla ünlü birine psikolog rolü giydirmek cesur bir karar olmuş. Bölümleri izledikçe bu cesur kararın arkasındaki nedeni görebiliyorsunuz. 

Yorucu ve sert bir hikâyeyi Carell’in mimikleri ve davranışlarıyla az da olsa sempatik göstermeyi başarmışlar. Seyirci daha da uyanık kalabiliyor böylece. İster istemez, özellikle ilk bölümlerde bir gülümseme oluyor yüzünüzde.

Hele daha ilk bölümün ilk dakikalarında “Help” diye bağırması “The Office” teki bazı anlamsız haykırış sahnelerini anımsattı bana. Her halükarda şunu söylemem gerekiyor: Komedi ile özlemiş Steve Carell gibi bir ismi dram ve psikoloji içerisinde sert rollerde görmek inanılmaz bir deneyimdi.

Mükemmel iyi bir iş başarmış kendisi. Ki bunu “After Life” deki rolüyle, Carell’in de yakın dostu olan; The Office’te birlikte çalıştıkları Ricky Gervais’in oyunculuğunda da görmüştüm. O da bu dizide aşırı dramatik bir rolün içerisindeydi.

Ayrıca Jim Carrey’nin “Kidding” dizisinde üstlendiği rolün psikolojisi sayesinde benim kendisine tekrar hayran kaldığım, oyunculuk döktüren bir başka “komedyendir”. Belki de bu isimler yaşlandıktan sonra yıllarca güldürmenin getirdiği bir yükle içlerine sakladıkları dram dolu duygu birikimlerini bu tarz rollerde dışa vuruyorlardır. Ya da sadece çok iyi oyunculardır.

Bu iki diziyi de tavsiye etmekle birlikte; The Patient dizisinde Carell’in (Alan) kendi iç çatışmalarını gözlemleyip hastalarına bakış açılarını izlemek çok keyifliydi. 

Peki bir psikopat katilin kendini tedavi etmeye çalışması için psikolojik yardım alması ne kadar doğru? Bu insanların yani sosyapatların iyileşmeleri mümkün mü? 

Zincirlerinden Kopmak 

Katil terapisti kaçırdıktan sonra ona başlarda çok iyi davranıyor. Terapistin zihninde ise bir süre sonra onun tutsaklığından kurtulmak için anlık saldırı ve katil olma planları geçiyor. Aslında her ikisi de kurtulmayı deniyorlar tutsak oldukları bu durumdan. Biri fiziksel, diğeri zihinsel.

Bu aslında sezona yayılan ana konsept. Terapist durumu kabullendikten sonra birini öldürmeyi ihtiyaç olarak gören katili iyileştirmek için kolları sıvıyor. Yine de tutsak olmanın getirdiği hisle karşısındaki kişiye içten içe kin ve nefret besliyor ve anlık olarak onu öldürme dürtüsü gelip gidiyor.

The Patient‘in ilerleyen bölümlerinde aslında terapistimizin sadece o anki durumdaki zincirlerine bağlı olduğunu değil zihninde de aşamadığı kırıp parçalayamadığı düğümler olduğunu izliyoruz. Bu tutsak oluş onu yıllardır içinde olduğu o düğümlerin kırılması için bir anahtar oluyor.

Akış neredeyse tek bir mekanda geçiyor. Bu bazıları için katlanılmaz olabilir ama benim gibi depresif durumları bir alana sıkıştıran çekimleri seviyorsanız aldırış etmezsiniz. Sizi fazla yormaz bu durum, ki arada flashbackler’de farklı ortamlar izliyoruz.

Katilin içinde bulunduğu “insan öldürme” durumundan gerçekten kurtulmak istediğini tam olarak anlamıyorsunuz. Kendine yalan mı söylüyor, yoksa cidden uğraşıyor mu? Emin olamıyorsunuz bir türlü. Ta ki son bölümlere kadar… Bu ikilemi oyunculuk sayesinde çok iyi başarmışlar.

Biri başı veya boğazı ağrıdığında ilaç almayı doktora gitmeyi düşünür, ona çare olacağına inanır. Ama kimse doktorunu çalıp evine zincirlemez. 

İşte zihni hastalıklı biri zincirlendiği bu adam öldürme dürtüsünden “sözde” kurtulmak için terapistini kaçırıyor. Ne ki, kafayı iyileştirmek uzun bir süreç ve yaraların sızıları da geçmişteki anılarda gizli. Peki, geçmişin izlerini çabucak iyileştirmek kolay mı? 

Ufak Bir Hata

Bu hasta (katil) için birini öldürmek ona ders vermek demek. Adamın öyle bir bakış açısı var ki, bunun babasından ve ona davranışından kaynaklı olduğunu anlıyoruz zamanla. Ama hiçbir sorun tek başına böyle ele alınmadığını biliyor terapist.

Tek bir nokta üzerinden ilerlemiyor, her konuşmada hastanın zihnin de farklı yerleri arıyor. Bir insan bu katile çok ufak bir hata bile yapsa; mesela kaba davranmak, bağırmak gibi, tüm hayatını o ana kapayıp ona ders vermek üzerine hayal kurmaya başlıyor.

Başkası için belki ufak veya gündelik bir hata; gerçekten kaba davrandığının farkına varıp özür dileyerek unutulabilecek bir durum, katil için ölüme davetiye anlamına geliyor. Bu da bana ister istemez kendi yaşadıklarımı hatırlattı.

Gerçekten etrafımızda birine karşı yanlışlıkla bile olsa yapabileceğiniz ufak bir hata onda daha büyük izlenimler hatta travmalar bırakabilir mi? Peki, bu durum bizimle alakalı mı olur? Yoksa karşı tarafla mı?

Başkası İçin Korkmak 

Başka birinin tehlikede olduğunu anladıktan sonra buna neden olan kişi ile sohbetlerin daha da anlamsızlaşır. Bir terapist için ise bu durum daha acınası olsa gerek. Çünkü hasta olarak gördüğü kişiyi iyileştirememeyi bırak, başka birinin canına katledebilecek olmasını izlemek korkutucu bir durum. 

Ve The Patient dizisinde belki de en heyecan verici anlardan biri terapistinin “bir şey yapamadan önce benimle konuş” öğütün dinleyen katilin öldüreceği kişiyi terapistin bulunduğu yere getirmesi ile başlıyor. Çünkü o andan itibaren ellerini yıkayıp açık beyin ameliyatına girecekmiş gibi bir ruh haline bürünüyor terapistimiz. 

Söyleyecekleri ve anlatacaklarının her anında yan odada bulunan kişinin hayatına mal olabileceğinin farkında. Burada bulduğu çözümse aslında hayatında sorunlar yaşayan kişilere verilebilecek ufak bir tavsiye oluyor: Sorunlarından uzaklaşmak için farklı deneyimler yaşamaya çalışmak.

Zaman ve hatta küçük günlük deneyimler. İnsanların ruh hallerini değiştirebilir.

Belki de bu pek çok kişinin gizliden gizliye yaptığı bir şey. Evde, iş yerinde, okulda veya eşiyle, patronuyla sorun yaşayanlar bu sorunlarını az da olsa unutmak ve onlara/kendilerine zihinsel veya fiziksel zarar vermemek adına farklı deneyimler yaşıyorlar.

Spor, müzik, resim, oyun, gezmek gibi. Hobi olarak gördüğümüz şeyler hayata bağlı kalmak, sorunlarımızdan uzaklaşmak veya “katil” olmamak için sığındığımız çözümler olabilirler mi?

Diğer kaçırılan adamla terapistin konuşması aslında adamın ne kadar zorluk çektiğini ve hayatının üzücü noktaları olduğunu anlamamızı sağlıyor. Ama onu kaçıran sosyapatın empatiye dair en ufak bir belirtisi olamaması aslında hastalığının geri dönüşü zor olacak olan kanıtını tekrar gözler önüne sürüyor. 

Empati

Beni en çok korkutan şeylerden biri de katilin elini kolunu sallaya sallaya ortalıkta dolaşması oldu. Adamın baya normal bir hayatı var. İşe gidiyor, güler yüzlü, sıcakkanlı davranıyor herkese. Pek çok insanın sorunları olduğunun farkındayım. Fakat gerçekten böyle sosyapatlatın etrafımızda olabilecek olması düşüncesi insanı endişe ettiriyor.

Belki de en çarpıcı sahnelerden biri; katilin öldüreceği, kendi halinde ve zor bir hayatı olan kurbanı ile yüzleşmeye ve üçlü terapi yapmaya çalıştıkları andı. Orada katilin asla dinlemediği, kendi ne isterse yaptığını ve hastalıklı zihnini iyileştirmenin bir yolu olmadığını gözlemledim. 

Terapistimiz hiçbir şeyin yolunda gitmediğini ve yaptıklarının boşa çıktığını görünce farklı bir çözüm yolu aramak için yine içine dönüyor. Çünkü ne denediyse boşa çıkıyor.

Alan, katilin içerisinde az da olsa bir vicdanı olduğunu düşünüyor. Bu vicdan kırıntısından hareketle bomboş bir sayfa olan empati duygusunu uyandırabileceğini inanıyor. Yine de bunu başarmak çok zor.

Çünkü terapist kendi dünyasında ve yaşadıklarını düşündüğünde; var olduğu nokta onu daha da geriye, zihninin içinde gizlediği korku dolu hapishaneye itiyor. Kendi parmaklıklarını çözmeden başkasının kilidini açmaya çalışmak ne kadar mümkün? 

Alan, kendi içinde empati duygusunu ailevi ilişkilerindeki durumları göze alarak düşündüğünde yaşadığı onca şeyden sonra aslında hem kendine hem eşine hem de çocuklarına haksızlık ettiğini ve bazı noktalarda empati kurmaktan uzaklaştığın fark ediyor.

Zaman geçtikçe kendi ile yüzleşmesini de izliyoruz. Terapistimizin kendi ailevi ve çocuğuyla olan bazı sıkıntılarını; anlayamama, empati kuramama durumunu bu kaçırılma üzerinden okuması biraz olsun gözlerimi doldurdu. 

Hor Görülme Duygusu

Katillere dair çok şey izledik. The Patient‘i açtığımda da yine bu tarz, kan, cinayet, öfke gibi bir şey bekliyordum. Ne ki, dizinin son bölümlerinde aile ilişkileri ve psikolojisini Steve Carell’in şahane oyunculuğu ile izlemek beni asıl diziyi bağlayan şey oldu.

Ebeveynlerimiz genellikle bizlerden onlar gibi olmamızı beklerler. Ama çocukları büyüdükçe ve kendilerine göre yanlış gelen kararlar verdikçe onları hor görüp aşağılamaya başlarlar. Anlayışlı olup saygı duymak; yorumlamamak ve sadece çocuğun olduğu için karşındaki kişi kabul edememek zor gelir.

Bunu Alan da fark ediyor, o terk edilmiş odada. Hatta tüyleri diken diken eden bir cümle ediyor bu anlatı üzerinden. 

Kendi oğluma göstermediğim şefkat ve anlayışı bir seri katile gösterdim.

İnanın bir noktadan sonra katilin hikâyesinden çok, sizi Alanın yaşadıklarına çekiyor The Patient. Şunu söylemem gerekiyor ki Sam (katil) ve Alanın anlatısını izlemek oldukça keyifliydi. Üstelik sonun da beklenmedik şekilde bittiğini söyleyeyim. Umarım izleme fırsatı bulursunuz. Sonrasında dizi hakkındaki yorumlarınızı bekliyorum. Ya da The Patient izlediyseniz, hislerinizi paylaşmaktan çekinmeyin.

The Patient: Zincirlerine Bağlı Kalmak yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.