Bu incelemenin ilk gibi spoiler içerdiğini dile getireyim. Altı, yedi, sekiz ve dokuzuncu bölümleri incelediğim içeriğimize buyurun…

Her Yere Ak Düşer

Altıncı bölümle birlikte aradan üç ay geçtiğini ve artık kışın geldiğini görürüz. Etraf beyaza bürününce renkler daha hızlı ortaya çıkıyor. Bu iki badireler atlatmış yoldaş artık bir nevi baba kız ilişkisi içindedirler. Kurdukları bağ daha sağlam olduğunu her hallerinden fark ederiz.

Fakat Joel’in kardeşini ararken ki umutsuzluğu hat safhada. Yıpranmışlığı ve Ellie’ye söz geçiremezliği çok net belli oluyor. Nitekim Tommy ile karşılaşmaları sırasında Pedro Pascal’ın oyunculuğu ve yüzündeki çaresizlik hissinin umutla tekrar dolmasını görmek muazzam. Joel gibi donuk bir karakterin gülümsemesine şahitlik etmek Ellie gibi benim de içimi ısıttı.

Çok sevdiğim karakterlerin oyundan farklı olarak canlı olarak bu hallerini görmek de farklı hissettirdi. Oyunu oynayanlar ne demek isteyeceğimi anlayacaklardır.

Dizi de can sıkan şeylerden biri Joel’in yaşlandığını hissetmesini görmek. Joel’in kardeşini bulmasıyla eski anılarını canlandırması ve özellikle kızının hatırası, ister istemez ufak çaplı panik ataklara neden olur. Bu da hayata ve Ellie’ye olan bakış açısını daha farklı boyuta çeker. Artık onu koruyamayacak kadar güçsüz olduğunu düşünür.

Ayrıca bu bölümde Ellie’in biraz daha normal bir kasaba hayatını nedir ve nasıl düzgün bir yaşam yaşanır, bunu tecrübe etmesine de tanıklık ederiz. Buradaki bazı sahnelerde ikinci oyunun giriş kısmına bazı göndermeler de gözlemledim.

Bu bölümdeki en etkileyici sahne ise Joel’in tüm gerçekleri kardeşine anlattığı esnada tükenmişliğini ve yaşlılığının getirdiğini yetememe hissini gözler önüne seriyor olması. Pedro Pascal’ı öve öve bitirimedim farkındayım ama biri Joel karakterine gerçekten bu kadar iyi can verebilir.

Bölümün sonundaysa Ellie ve Joel arasındaki belirsizlik ikisinin birbirine olan itirafları ve bağrışmalarıyla çözülür. Böylece aralarındaki bağ daha da kuvvetli bir hal alır. Fakat akıllardaki o sınır daha çok Joel tarafından aşılmış olur. Ellie ise oyunda da en çarpıcı ve akılda kalıcı kısımlardan biri olan altıncı bölümün son sahnesinde; Joel’in yaralanmasıyla Ellie’nin yaşadığı korku ile eşiğini aşma kısmına girilir. Bu sahne de yedinci bölümle devam eder.

Joel Yaralıyken

Yedinci bölüm oyunda da karşımıza çıkan ve Ellie’ye yöneldiğimiz sahne ile açılır. Bu bölümle daha çok Joel’e odaklandığımız noktadan kayıp Ellie’nin geçmişine gidiyoruz. Ki oyunda Joel yaralıyken Ellie’nin kısmını oynamıştık. Kronolojik olarak aynı sırayla gittiğinin bir başka göstergesi.

Bölümde Ellie’nin geçmişine ineriz. Bir subay gibi yetiştirilmesi, işlenen karakterin oyuna nazaran çok daha sert bir mizaca sahip olduğunu bir kez daha görürüz. Oyunda bilmiş tavırlı, meraklı ama çoğu zaman ürkek bir kız olan Ellie’yi dizide tamamen ayrıştıran bölüm bu olmuş.

Öncesinde de asabi tavırlarını görsek de geçmişine inmek bu asabi ve sinirli kimliğinin arasında yatan nedenleri anlamamıza yardımcı oldu. Fakat Neil Drackman’in ikinci defa ele aldığı dizideki Ellie karakterinin asıl kafasında kurguladığı karakter tiplemesi olduğuna inanmak istiyorum. Oyunda da kendisini askeri nizamda görsek bile burada yaşadıkları belki de Bella Ramsey’nin oyunculuğuyla daha net ifade ediliyor.

Nitekim belki Pedro Pascal‘ın bölümün içinde olmayışı can sıktı. Onun şahane oyunculuğu ve diziye kattığı ağırlığın olmayışı ya da oyunu oynarken de sıkıldığım ergen bir kızın yaşadıklarını izlemek bana pek geçmedi. O zaman da sıkılmıştım şimdide sıkıldım.

Bundan bağımsız olarak bence sezonun en sönük bölümüydü yedinci bölüm. Sadece Ellie’nin kişiliğini ve geçmişte yaşadığı bazı ergence tavırları izledik durduk. Kaldığı yerden kaçıp dünyanın farklılıklarını ilk defa keşfettiği, arkadaşıyla bir nevi eğlendiği sahnelerle dolu kısımlara oyunda olduğu gibi burada da tanıklık ettik.

Belki tek çıkar sahne travmasını daha net gözümüze sürülmesiydi diyebilirim. Ayrıca kolundaki yarayı da nasıl aldığını gördük. Genel hatlarıyla filler bir bölüm olmasına rağmen çoğu zombi dizisinde olduğu gibi sağdan soldan zombi fışkırma durumu olmayan, karakterlere ve böyle apokaliptik bir dünyada nasıl insan olunur temaslarının işlediği bir bölümdü diyebilirim. 

Her Şeyin Bir Sebebi Var

Sekizinci bölüm bir nevi vaaz ile başlıyor. Aslında böyle bir başlangıç bana direkt olarak bu apokaliptik dünyanın içinde inanç kavramını sorgulattı. İnsanlar yaşadıkları felakette hala dinlere sığınırlar mıydı? Yoksa inanç zombilerle birlikte çürüyüp yok olan bir kavram olarak mı karşımıza çıkardı?

Ellie’nin Joel yaralıyken ona ve kendine bakması gerektiği anlarda vaizle tanışması ve inanç üzerine yaptıkları sohbette bu kavram üzerinde durduklarını görürüz. Ellie dünyanın sonu gelmişken buna inanmanın saçmalık olduğunu söylerken vaiz asıl dünyanın sonu geldiğinde inanmaya başladığını vurgular. Burada bir paradigma değişikliğini de gözlemleyebiliriz.

Din, kader ve inanç kavramlarının üzerinde durması belki de bölümün çok yüksek puan almasındaki en büyük faktörlerden biridir. Bilim kurgu ve distopyalarda sosyoloji, insan psikolojisi, din, ekonomik gibi daha toplumun içinden ve insana her anlamda dokunan kavramları görmek zordur. The last of us sezon boyunca tüm bu kavramları teker teker işlerken elbette inanca dokunacak ve derin çıkarımlar, söylevler çekecekti.

Yanlış veya doğru kimseyi ilgilendirmez. Fakat böyle bir dünyanın, kıyametin, yok oluşun içinde bazı insanların eskisinden daha çok dine sarılacakları bazılarınınsa akıllarından tamamen çıkarabilecekleri bir gerçek.

Nitekim bu anlatı üzerinden vaizin “evil” bir karakter olarak yansıtmaları belki de The Last of Us dizisinin durduğu noktayı gösteriyor. Bu nokta da benim fazla üzerinde durmak istemediğim tarikatçılık. Dizi genel hatlarıyla anlatmak istediğini bu bölümde iyi yansıtıyor. Beyin yıkama ve iyi yaklaşımlı kötü sonuçların yaratabileceği bedelleri gözler önüne sermiş.

Vaiz sahnelerinin dışında bölümün ortalarında artık Joel’in geri dönüşüne yani yaralı halinden toparlanmasına tanıklık ederiz. Bu toparlanma artık tamamıyla Ellie’ye olan yakınlık üzeründen olur. Ne ki, kendisini yaralı halde terk etmeyen Ellie’nin kaçırıldığını fark edince pek de insanlığa sığmayan şeyler yaptığını Ellie’nin sürekli yolculuk boyunca üzerinde durduğu “masum insan ve onların öldürülmesi” olayının; konu Ellie olunca Joel tarafından tamamen umursanmadığını görebiliyoruz. Ayrıca bu bölümün sonlarında Ellie’nin de artık masumluktan sıyrıldığı gördük.

Çare

Sezon finali oldukça çarpıcı bir sahne ile başlıyor. Hatta bu sahne bana A Quit Place‘de Emily Blunt’ın yaşadığı anı hatırlattı diyebilirim. O da hamile haliyle çeşitli zorluklarla başa çıkmaya çalışıyordu. Burada da hamile bir kadının gerçekten bu apokaliptlik dünya içerisindeki mücadelesini izlemek ürperticiydi.

Bu zorluklar içinde doğan bebeğin aynı zamanda o dünya için bir umut olduğunu anlıyoruz. Annesinin kucağında korkudan emzirilmeyen bu bebek, sonrasında Marlene tarafından gizli gizli yetiştirilen Ellie’nin ta kendisi. Bu kısa sahnelerden ve Ellie’nin annesinin fedakarlığını gördükten sonra asıl kahramanlarımıza geri dönüyoruz.

Joel ve Ellie oyunun mekaniklerinde devam ettikleri bu hikayede tekrar bir şehrin içine giriyorlar. Bu sefer Ellie’nin biraz durgun ve sessiz, Joel’in onun aksine daha eğlenceli bir halde oldukları her hallerinden belli oluyor.

Tüm bunlara biz oyuncular alışık olurken ve izlediklerimizle oyunun da sonlarına gelen ikonik zürafa sahnesiyle devam ediyoruz. Joel için sadece bir kargodan ibaret olarak başlayan Ellie’ye olan bakış açısı ona “seni riske atmayalım, her şeyi unutup uzaklarda yaşayalım” demesiyle şekillenip baba figürüne bürünüyor. Ve tabi bu baba figüründen dolayı merhum kızı Sarah’ın hikayesi de dudaklarının arasından dökülüveriyor Ellie’ye…

Joel’in Sarah’dan kalan yaralarını saran ise uzun zaman sonra zamanın kendisi değil, Ellie oluyor. Ellie ise sadece onun değil dünyanın tek umudu, tek çaresi…

Uğuruna Savaşacak Bir Şey

Son bölümün son kısımları daha keyifli bir hal alıyor. Ellie’nin beyninin içinden alınacak zımbırtılarla dünyaya çare olabileceğini ama Ellie’yi kaybedeceğini öğrenen Joel’in karara karşı çıkmasını görüyoruz.

Diğer tarafta da gizli gizli Ellie’ye sahip çıkan yakın arkadaşının bebeği olan Marlene var. O da bir nevi yakın arkadaşına verdiği sözü bozup kızı feda edecek ama Joel için Ellie daha derin bir anlam taşıyor. Joel ya olanları kabul edip yıllar sonra yaralarını saran kızı gibi görmeye başladığı kişiyi kurtaracak, ya da… ya da bencilce davranacak. Tabii ne yapacağını, Marlene’in “başka seçeneğim yok” dediğinde ona soğuk bir bakış atıp “benim var” demesiyle hemen anlıyoruz.

Ardından o akıllardan asla çıkmayan, tüm oyunu oynayanların izlerken tüylerini diken diken olduğuna emin olduğum sahneler geliyor. Ellie’nin Joel tarafından ameliyat masasındayken kurtarılması… Gerekten bu sahnelerde Joel’in kötü tarafını tekrar görsek de bir kızını daha kaybedemeyeceğini Pedro Pascal’ın canlandırmasıyla izlemek televizyon tarihine mükemmel bir anı olarak yazılacak.

Joel, Marlene’nin söylediklerinin aksine onu da öldürerek Ellie’yi kaçırıyor. Ve Ellieye yalan söyleyip yepyeni bir hayata, seçmediği bir yaşam yolculuğuna çekiyor. Bu karar ne kadar doğru? Oyunda da eleştirilen kısımlardan biri bu. Joel doğru mu yaptı? Bu konu hakkındaki düşüncelerinizi gerçekten merak ediyorum.

Sezon finalinin sonunu beni nostaljiye boğan bu güzel dizide Joel’in söylediği bir cümleyle bitirmek istiyorum. Bu söz aynı zamanda çocukken oyunu oynadığımda aklımdan silemediğim ve bana ilham olan bir söz:

Bazen işler umduğumuz gibi gitmez. Sanki, sona gelmiş gibi hissedersin ve ne yapacağını bilmezsin. Ama önüne bakarsan uğruna savaşacak bir şey bulursun.

Kıssadan Hisse

Dizeye başlamadan önce kafamda oyundan alacağım deneyimi bulamayacağım yönünde bir ön yargı vardı. Fakat bu sezonda yaşadığım deneyim oyundan farklı ama aynı tattaydı. Yani dizi aynı hikaye ve kurgu içerisinde farklı deneyimler verebiliyor. Burada yegane etkenlerden biri Ellie karakterini oynayan Bella Ramsey. Ayrıca neredeyse 3000 kelimeyi geçmiş The Last of Us incelemeleri arasında övmekten bitiremediğim Pedro Pascal.

Oyun ve film arasında koca koca farklar olduğunu söyleyemeyeceğim. Fakat oyun oynamak farklı, dizi izlemek farklı bir deneyim. Nitekim ben The last of us adına her ikisinden de keyif aldım. Oyunu oynayanlara çeşitli göndermeler içeriyor. Fakat göze batmıyor.

Oyunda yaptıkları hataları görüp dizide düzelterek önümüze koymuşlar. Umarım bu bakış açıları gelecek sezonlarda da devam ederim. Umarım diyorum çünkü The last of us ikinci oyununda anlattıklarıyla büyük hayal kırıklığı yaratmıştı bende.

Kendi kendime sorduğum bir soru daha var. “Oyunu hemen hemen aynı olan senaryoda asıl başarı yazarlardan ziyada oyuncu ve yapımcılarda mı?”

Tüm bunların yanında sizin düşüncelerinizi de merak ediyorum. İlk sezon beklentilerinizi karşıladı mı? Last of us evrenini beğendiniz mi? Yorumlarda buluşalım…

The Last of Us Sezon İncelemesi (Part 2) yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Nitekim, bu inceleme spoiler ile dolu olduğunu söyleyeyim. Last of Us‘ın ilk oyununu PS4’de oynamış ikinci oyununu ise pek çok oyun yayıncısından izlemiş biri olarak çok fazla detay yakaladım sezon içerisinde. Konu başlıklarının altında bölümleri teker teker inceleyeceğim.

Fakat ilk bölümle alakalı bir inceleme yazdığım için ikinci bölümden başlıyor olacağım. Kısaca ilk bölümün evrene yakışan ve genellikle bir oyunu diziye veya filme kısaca ekrana taşınmayı çok iyi becermiş bir başlangıç olduğunu söyleyebilirim. İlk beş bölümü değerlendirdiğim bu incelemenin part 2’si de olacağını bilmenizi isterim.

Gelin, bu beş bölümün detaylarına inelim ve ilk bölümden son bölüme kadar bu başarıyı sürdürebilmiş birlikte inceleyelim.

Oyundan Kalan Soru İşaretleri

İkinci bölümle birlikte Tess karakterini daha net gözlemleme şansı buluyoruz Joel ve Ellie’yle birlikte. Fringe dizisinden Olivia Dunham rolünde tanıdığımız Anna Torv’un yine aynı sertlikte bir rolde izlemek keyif vericiydi. 

Tess karakteriyse oyunda çok fazla anlam yüklemediğim ve kişiliği havada kalmış biriyken; dizide karakter gelişimini ve ölümünü daha iyi bir noktaya oturtmuşlar. Fakat Tess karakterinden bahsetmişken oyununda bu karakteri canlandıran ve yakın zamanda kanserden vefat eden Annie Wersching‘e değinmeden geçemeyeceğim. O da muazzam iş çıkarmıştı.

Ayrıca dizi hastalık yayan mantarın nasıl ortaya çıktığını anlamamıza yardımcı oluyor. Bu mantarın bir insan beynine nasıl entegre olduğunu da iyi yansıtmışlar. Bu durum “zombi işleri” arkasında çok sık gördüğümüz bir şey değil. Genelde bir virüs var deyip geçerler, biz de “peki” deyip bir anda karakterlerin üstüne atlayan zombilerin akışına kendimizi bırakırız.

The Last of Us ise oyunun da bile doğru düzgün açıklamayı tercih etmediği bu ayrıntıya dizisinde daha detaylı yer vermiş. Genelde hava yoluyla ve virüsler aracılığıyla hasta olan insanları kullanmayı tercih etmemişler.  

Bir virüs yerine “mantarı” en iyi mutasyona uğrayacağı yer olan un, şeker gibi yani insanın sürekli tükettiği bir boyuta çekerek “zombi” kavramına farklı bir vizyon getirmişler. Bu durumu önlemek ise imkansız olduğunu dünyaya yayılma aşamasında daha net göstermişler.

Dizinin oyundan kalıp kapattığı büyük bir soru işareti bu. Sonuçta un ve şekerin olduğu her türlü hazır gıdayı tüketmek demek enfekte olmak demek. Takacağın bir maskeyle hastalanmayı engellemek imkansız. 

Bill ve Frank

Üçüncü bölümle birlikte Joel ve Ellie’nin hikâyesine kısa bir ara verip oyunda da yer alan ilginç karakterlere yöneliyoruz. Oyundaki aksiyona yedirilen hikâyelerin ana çıkış noktalarını bölümlere yayarak oyunda bıraktıkları soru işaretlerine ufak ufak burada da yama yapmışlar.

Karakter gelişimleri Tess’in dışında üçüncü bölümde karşımıza çıkan Bill ve Frank karakterlerinde de daha bir dengeye oturmuş diyebilirim. Onların ne gibi zorluklar çektiklerini ve Bill’in özellikle böyle bir dünyada nasıl hayatta kaldığına tanıklık ediyoruz.

Bu yeni dünya düzenine hazırlıklı olan ve normalde çok uç köşelerde yaşayıp komple teorilerine inanan, paranoyak (onun deyimiyle hayatta kalma uzmanını) Bill’in tek başına ayakta duruşu ilham verici.

Oyunu oynayanlar bilir, bu karakter pek hatırlanası ve sevilesi özelliklere sahip değildi. Dizide ise çok daha sevimli gösterilmiş diyebilirim. Ayrıca yine bir detay olarak Frank ile olan tanışmasına da tanıklık ediyoruz. Bu oldukça zıt karaktere sahip çifti daha yakından tanıyoruz.

Zorluklar yaşasalar da ne kadar romantik ve mutlu bir ilişkileri olduğunu gözlemeyebiliyoruz. Aşkları sayesinde nelere göğüs gerdiklerini izlemek de oldukça ilham vericiydi. Oyundaysa Frank ile araları kötüydü.

Hatta baya birbirlerinden nefret ediyorlardı. Ne ki, oyunda Frank’i hiç görmüyorduk. Belki de bu sahnelerde dizi ve oyunun ilk defa birbirinden bu kadar uzaklaştığını görüyoruz.

Frank ile Bill karakterinin derinliğine inmek bana çok keyfi verdi. Ve bu karakterlerin hayatlarına bu kadar değindiğini görmek oyunda sadece bir mektupla geçiştirilen karakterlerin, kıyıda köşede kalmışların dizide yansıtılacağına dair ilk işareti de vermiş oldu.

Bölümün sonunda Joel’e bıraktıkları mektupla ise anlattıklarıyla Joel’in Ellie’ye bakış açısı daha da farklılaştı. O zaman kadar bir yük ya da ulaştırması gereken bir paket gibi gördüğü kız çocuğuna daha yakın hissetmeye başladı.

Ölüler Hastalıklı Olmaz

Ellie ve Joel’un arasında oyunda olduğu gibi filmde de başta bir gerginlik mevcut. Daha sonrasında sakinliğe çekilmesi de beklenmiyor elbette. Ellie’nin salgından sonra doğmuş biri olarak gerçek dünyada her karşılaştığı şeye tepki vermesi ve yolculuğun akışına bunun yedirilmesi oldukça keyifli.

Bir noktadan bir noktaya gidip oyuncuların değimiyle “lootlamak” yani sağa sola harabelere girip teçhizat ve yiyecek bulup yoluna devam etmek olan kavramı diziye de yansıtmışlar. Hatta daha gerçekçi hale getirip normalde oyun olduğu için onlarca yükle dolaşabileceğin bir dünyadan sıyırıp Joel’in işine yaramayan şeyleri daha sonra kullanmak ve çıkacağı yolculuklarda belki uğrarım diye saklamasını da görüyoruz. Bu da olası böyle bir durumu daha mantıklı kılıyor.

Bu yolculuk esnasında dördüncü bölümle Ellie’nin dünyayı tanımasına daha çok dikkat ettim. Ve tabi ola ki bir böyle durumda işler çığırından çıkınca hükumetlerin nasıl tepki verebileceğine de.

Joel bu bölümde ifade ettiği gibi “Ölüler hastalıklı olmaz” sözüyle aslında henüz hasta olmayan insanların bulunduğu yerlerin bombaladığı veya direkt taşralara gidip öldürüldüğünü görmek de bu apokaliptik dünyayı daha trajik bakmamı sağladı.

Böyle bir yeni dünya düzeninde devletinin izleyebileceği zorba politika içerisinde güven duygusunu halen  barındıran bu insanların bir hatasının olmadığını bilmek de can yakıcı.

Özellikle dördüncü bölümle Joel ve Ellie’in daha da yakın bir ilişki kurduklarını görüyoruz. Adeta aralarında bir baba kız ilişkisi temelleniyor. Fakat bu bölüm biraz daha filler yani doldurma bir bölüm olarak başladı. Gel gör ki, git gide heyecan verici bir hal aldı.

Özellikle şehrin içine girdiklerinde yaşanan çatışma oyuna büyük göndermeler taşıyordu ve oyunun mekaniklerini de sahnelemişlerdi. Ellie’nin şehre verdiği tepkiler oldukça ilginç ve komikti.

Bunun yanı sıra Joel’in kardeşi ile olan ilişkisinin ve geçmişinin derinliklere de iniyoruz. Her şeye rağmen bu bölüm ilk üç bölüme nazaran daha sönüktü diyebilirim. Hele ki, amacının ne olduğunu başta anlamadığımız Kansas City’li kötü niyetli, anarşist ablamızın cast seçimini beğenmediğimi söylemem lazım.

Bir Canavara Dönüşürsen İçindeki Hala Sen Olur musun? 

The Last of Us beşinci bölümle farklı bir boyut kazanıyor. Kathleen karakterinin bir nevi isyan sahnesiyle başlıyor bölüm. Bölümün oyunu oynayanlar olarak sonunda ağlamak için göz yaşlarımızı dolmaya başlıyor. Bu bölümün en iyi yanıysa Henry ve Sam karakterlerini ilk defa görüyor olmamız.

Ne ki, oyunda en sevdiğim karakterler bunlar. Joel ve Ellie ile tanışmalarına tanıklık ediyoruz. Bu dörtlüyü oyunda da çok iyi işlemişlerdi. Bu durum bölüme de yansımış diyebilirim kısaca. Henry’nin neden Kathleen tarafından arandığını da öğrenmiş oluyoruz tabii.

Her şeye rağmen Sam ve Henry ikilisine oyunda daha çok bağlanmıştım diyebilirim. Beşinci bölümde bazı gariplikler de yok değil var. Mesela şu kötü adam klişesinin burada da olması. Kocasını öldürmüş Henry karakterini büyük bir hırsla aradığını görüyoruz Kathleen’in. Bu ablamız nice zaman sonra aradığını bulduktan sonra onu öldürmek yerine dinlemeye karar veriyor. Ona neler yapacağını anlatması ve dalga geçmesi bölüme yakışmayan bir detaydı. 

Bu diyaloglardan sonra ise Left 4 Dead oyunundaki saldırı sahnelerini anımsatan nitelikte bir zombi, last of us evreninde “kraker” olarak adlandırılan bir saldırısı izliyoruz. Burada CGI doyuyoruz tabi. Ayrıca yaşlanmış ve ileriki bölümlerde bundan yakınan Joel’in nişancılık yeteneğine hayran kalmamak da elde değil. 

Nitekim bölümü izlerken sonun nasıl olacağını biliyordum. Ve bunu tekrar ekranda gerçek oyuncularla tecrübe etmek cidden çok can acıtıcıydı. Özellikle Ellie ile Sam’in aralarında geçen konuşmalarda Sam’in sorduğu bir soru beni etkiledi.

Bir canavara dönüşürsen içindeki hala sen olur musun?

Bu cümle insanın doğasına daha farklı bakmamı sağladı. Bu açıdan belki de en etkileyici bölümdü kendi adıma beşinci bölüm. 

Bende Yarattıkları

Kalan bölümlerden ikinci kısımda bahsediyor olacağım. Fakat şimdiye kadarki bölümlerin genel olarak bende yarattığı duygulardan bahsetmem gerek. Bir oyun delisi olarak, The Last of Us hikâyesi ile bende derin bir yere gömülmüştü.

Ayrıca kafamda bazı soru işaretleri bıraktığını hatırlıyorum ilk oyundan. İkinci oyundaki berbat anlatı ve hikayecilik de üzerine gelince, bu kültür açılmamak üzere rafa kaldırılmıştı. Fakat dizi bu bölümleriyle raftan tozlanmış olan kitabı açtı ve araladı.

Özellikle Tess, Bill ve Frank karakterlerinin bir temele oturtulmalarını izlemek keyifliydi. Evrendeki kafa karışıklıklarını silinmesiyse bu dünyaya dair düşündürücü anlar yarattı bende. Sam ve Henry ise bu hikayeyi neden sevdiğimi tekrar hatırlattı.

Joel ve Ellie ikilisini oyundaki bağlamlarından koparmadan ekrana taşımaları ise takdire şayan. Fakat bu kadar övmeme hatta gelecek bölümlerin bir çoğunu da övecek olmama rağmen oyunla bu kadar uyumlu giden hikâyenin ulaşacağı nokta beni çok korkutuyor.

Fakat bu bölümleri izlemek beni oyuncu kimliğimle gurur duymama ve mutlu olmamı sağladı. Geleceğe yönelik ayrıntılı düşünüp kafamda kötü olacağını düşünüp üzülmektense var olanla mutlu olmayı tercih ediyorum.

The Last of Us Sezon İncelemesi (Part 1) yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.