Hal böyle olunca biz de bu yazımızda, eseri tam tamına 236,4 milyon dolara satılan sanatçıyı yakından tanıyalım istedik.

1862 doğumlu Avusturyalı sanatçımız 19. Yüzyıl sanat dünyasının adından bolca söz ettiren temsilcilerinden.

Sanatçımızın etkilendiği akımlar sembolizm ve art nouveau olarak öne çıkıyor. Bu yönüyle Klimt’in eserlerinde sık sık ince dekoratif öğelere rastlıyoruz. Fakat sanatçımız yalnızca tablolarıyla değil, kamusal duvar resimleri ve eskizleriyle de döneminde bilinen bir isim.

Aynı zamanda kendini soyutlayan karakteriyle tanımlayan sanatçı, Var Olmayan Bir Otoportre Üzerine Yorum adlı yazısında öz değerlendirmesini ortaya koyuyor:

Hiç otoportre yapmadım. Bir resmin konusu olarak kendimle, diğer insanlarla ilgilendiğimden daha az ilgileniyorum, her şeyden önce kadınlar…Benim özel bir yanım yok. Ben günden güne sabahtan akşama resim yapan bir ressamım… Hakkımda bir şeyler öğrenmek isteyen resimlerime dikkatlice baksın.

Kendi sözlerinden de anlaşıldığı gibi Klimt’in sanat icrasında öncelikli teması hep kadındır. Söylentilere göre, özellikle aşık olduğu bir kadına sürekli eserlerinde yer vermiştir.  

Kadınla ilgili eserlerini de erotik öğelerle destekler. Hatta bazı resimleri fazla pornografik bulunarak eleştirilmiştir. Eserlerinde belirttiğim unsurlar, aynı zamanda mitolojik öğelerle harmanlanır.

Erken Dönem

Viyana yakınlarında dünyaya gelen Klimt toplamda 7 çocuktan biri olarak dünyaya geliyor. Babası altın oymacısı Ernst Klimt, annesi müziğe tutkusuyla bilinen Anna Klimt.

Sanatçı şimdiki adıyla, Viyana Uygulamalı Sanatlar Üniversitesi mezunu. Babası gibi oymacılıkla ilgilenen kardeşiyle ve bir arkadaşıyla beraber “sanatçılar şirketi” adlı bir ekip oluştururlar. İlk siparişlerini böylelikle alır.

Aynı dönemde kamu binalarında tavan ve duvar süslemelerine başlar. Burada gösterdiği başarıyı Altın Liyakat Nişanı ile taçlandırır.  Arından Viyana Üniversitesi fahri üyesi olur.

Kardeşi ve babasını 1892’de kaybeden Klimt ailesine bakmak durumunda kalır. Bu dönem eserlerinde bireysel üslubu ön plana çıkmaya başlar. Moda tasarımcısı Louise Flöge portresi ve beş yıl sonra meşhur Öpücük portresiyle üslubu daha da belirginleşir.

1897 Sonrası…

1897’de Viyana Ayrılıkçılığı’nı kurarak dönemin sanat kurumlarına karşı bağımsız bir tavır alır Klimt.

Genç sanatçılar ile bir araya gelerek Wiener Sezession adlı bir grup kurarlar. Yunan adalet, sanat ve bilgelik tanrıçası ve Klimtin 1898’de resmedeceği Pallas Athena ise grubun simgesiydi.

Bu grup ile Ver Sacrum (Kutsal Bahar) adlı yayın yaparlar. Grubun kurucu üyesi olan Klimt ve arkadaşları hem sergiler açmak hem de iyi eserleri burada sergilemek isterler. Devletin desteğini de alırlar. Yunan adalet, sanat ve bilgelik tanrıçası ve Klimtin 1898’de resmedeceği Pallas Athena ise grubun simgesiydi.

Sanatçı, 1899 yılında Nuda Veritas ile kimliğini daha radikal bir şekilde ortaya koyar. 1894’te üniversiteden aldığı son kamu işi üzerine aldığı eleştirilerden sonra adeta bu eseriyle statükoya meydan okur.

Eserin üstünde yer verdiği Schiller’in alıntısıyla başkaldırısını şöyle açığa vuruyor:

Yaptıkların ve sanatınla herkesi memnun edemiyorsan lütfen sadece birkaçını memnun et. Çoğunluğu memnun etmek kötüdür.

1900’lardan sonra gerçekten sevdiği diğer bir tür olan manzara resimlerine ilgisini yöneltir.

Altın, 1900 sonrası eserlerinde ise altın detayı ön plana çıkmağa başlar. Sık sık seyahatlere çıkan Klimt’in Bizans tasvirlerinden etkilenerek altın tekniğini kullandığı söylenmekte. Tabii burada babasının altın oymacılığı yaptığını unutmamak gerekir.

Gustav Klimt’e Veda

Klimt, daha çok varoluş temasını gördüğümüz “Ölüm ve Yaşam” adlı tablosuyla Roma’daki (1911) dünya sergilerinde birincilik ödülü alır. 1915’te annesi Anna’yı kaybeder. Üç yıl sonra ise Viyana’da o yılın dünya çapında grip salgını vardır. Salgına yakalanan Klimt  inme ve zatürre geçirerek 1918’de yaşama veda eder. Viyana’daki Hietzing’deki Hietzinger Mezarlığı’na gömülür.

Klimt ve Eserlerine Kısa Bakış

Portrait of Elisabeth Lederer (Elisabeth Lederer Portresi); 1914-1916

İlk olarak Klimt’in aniden gündeme düşmesine neden olan Elisabeth Lederer’in Portresi’ne bakalım. Tablo, Viyanalı aile August ve Serena Lederer’in kızlarını resmetme talepleri üzerine hayata geçiyor. Tabloda resmedilen kadın genç Elisabeth Lederer. Ailenin evi 1938’de Naziler tarafından yağmalandı. Buna rağmen tablo kurtarılmayı başardı.

Belki de tabloyu bu kadar değerli kılan, yağmalama macerası olabilir. Şöyle ki: Nazi Almanyası’nın ardından 1948’de Elisabeth’in kardeşi Erich Lederer’e iade ediliyor. Ölümünden iki yıl önce ise bir koleksiyonere satılıyor. Tarihler 1985’i gösterdiğinde ise tablo Leonard Lauder tarafından alınıyor. Vefatının ardından 2025 yılına kadar tablo, 55 eserden oluşan Lauder Koleksiyonu’na eklendi.

236,4 milyon ABD dolarına satılmasıyla 2015’te 179,4 milyon dolara satılan Picasso’nun Les Femmes d’Alger (“Version O”) eserini geride bıraktı ve dünyanın en pahalı modern sanat eseri unvanının sahibi oldu.

Danae; 1907

Eser aslında Danae isimli Yunan mitolojinin figürlerinden biri olarak karşımıza çıkar. Danae Argos kralı Acrisius’un kızıdır. Kehanete göre, Acrisius kızının oğlu tarafından öldüreleceiği haberini alınca kızını bir zindana kapatır. Fakat bir şekilde Danae ile bir araya gelen Danae Zeus’tan hamile kalır. Kehanet gerçekleşir, Acrisius ölür.

Biz de Klimt’in yorumuyla tabloda hamile kalan Danae’nin erotik diyebileceğimiz tasvirine rastlarız. Tabii altın detaylar ve figürler eşliğinde.

Tree of Life (Hayat Ağacı); 1905-1909

Hayat Ağacı; Belçikalı finansçı Adolphe Stoclet’in talebi üzerine hazırlanıyor. Stoclet Palais Stoclet adıyla bilinen yemek odası için bir duvar panosu hazırlatıyor Klimt’e. Hayat Ağacı da bu panonun bir parçası. Yine motiflerin ve kadının ön planda yer aldığı bir eser Hayat Ağacı.

The Kiss (Öpücük); 1908

Öpücük, sanatçımızın en bilinen ve sevilen eserlerinden. Günümüzde de bir bardağın, bir tablonun ve yahut herhangi bir objenin üstünde rastlamak çok mümkün esere. Bu eserde Klimt’in sıkça işlediği kadına rastlıyoruz. Aynı zamanda bu kadına eşlik eden bir erkek vardır tabloda. Erotik ve dekoratif öğelerle beslenen Öpücük, kadın hayranlığını yansıtan eserler arasında yer alıyor.

Ölüm ve Yaşam;

Klimt’in altın merakının bir ürünü. Varoluşsal bir temaya sahip olan bu eserin hikayesi ilginç. Şöyle ki: Klimt 1911’de Roma’da düzenlenen sergiden birincilik alan eserin mevcut versiyonundan memnun değildi. Bu nedenle 1915 yılında esere bazı rötuşlar yaptı. Kaynaklarda, tabloda gördüğümüz koyu arka planın bir zamanlar altın renginde olduğu söylenmekte.

Kaynaklar

https://en.wikipedia.org/wiki/Portrait_of_Elisabeth_Lederer

https://news.artnet.com/art-world/gustav-klimt-best-works-ranked-2592960

Gustav Klimt: Modern Sanat Rekortmeni yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Uzun bir aradan sonra “Kadın” kategorimize yakışır bir isimle sizlerleyiz: Mîna Urgan. İster yazar deyin ister filolog isterseniz de çevirmen… Çok yönlülüğü ile karşımıza çıkan, kendine hayran bırakan tecrübeleriyle Urgan’ı kaleme almak mutluluk verici.

Kendisiyle tanışmam Urgan gibi güçlü, bilgili ve bir o kadar sol görüşlü, 68 kuşağının temsilcilerinden bir isimle oldu. Urgan’ı hayatıma kattığı için o’na teşekkür ediyorum.

Şimdi gelelim kendisine “dinozor” lakabını takan bu tatlı mı tatlı kadını tanımaya…

Dinozoru bir direniş sembolü olarak kullanır Urgan. Cesaretin ve başkaldırının simgesidir onun nezdinde. Bu nedenle de gurur duyar kendine yaptığı yakıştırmadan. Aşağıdaki sözleriyle de sanki onu tanımak isteyenlere bu yakıştırmanın arka planını sunar:

Ben tarafsız değilim. Açık seçik taraf tutuyorum. Yobazlığa karşıyım, ırkçılığa karşıyım, gericiliğe karşıyım. İnsanların sömürülmesine ve savaşa karşıyım. Eşitlikten, sevgiden, kardeşlikten ve aydınlıktan yanayım.

Erken Çocuklukta Mîna’nın Yaşamı

1 Mayıs 1916’da dünyaya gelir Mîna Urgan. Fakat şöyle ki, doğum gününün özellikle 1 Mayıs olarak geçmesini ister kayıtlara.

Annem Şefika, doğru mu yoksa yanlış mı olduğunu bilmediğim bir hesaplar yaptı ve günümüzün takvimine göre 14 Mayıs’ta doğduğuma karar verdi. Ne var ki, nüfus cüzdanım yenilenirken bana yardım eden solcu bir genç arkadaş, bunun hoşuma gideceğini tahmin ettiğinden, doğum günümü 1 Mayıs olarak kaydettirdi.

Kökleri İstanbul’a dayanan ve varlıklı bir aileden gelen Urgan’ın babası Fecr-i Ati ekolü şairlerden Tahsin Nahit Bey. Annesi ise sanatla ve edebiyatla hep yakından ilgili olan Şefika Hanım. Hiç okula gitmemiş olan Şefika Hanım evinde aldığı özel eğitimlerle günümüzün eğitimli insanlarından hayli ileri seviyede. Anadili gibi Fransızca konuşuyor. Ayrıca Arapçayı çok iyi biliyor. Durmadan okuyor ve konser ile tiyatrolara gitmekten çok keyif alıyor.

Şefika Hanım ile yaşamayı “ne zaman patlayacağı belli olmayan bir kraterde yaşamaya benziyordu” diye anlatır hatırlarında. 2 yaşındayken kaybettiği babasından ise şöyle bahseder:

O aklıma geldikçe, “delikanlı” babam derim kendi kendime ve şimdi o yaşta bir torunum olabileceğini düşünürüm.

Mîna Urgan Olma Yolunda…

Aradan geçen zamanla Şefika Hanım yaşamını Falih Rıfkı Atay ile birleştiriyor. Mîna Urgan anılarında öz baba eksikliği görmediğini Atay’ın bu konuda çok iyi olduğunu söyler.  “Babam” diye bahsettiği Atay ile Şefika Hanım arasında sorun çıkmaması için hep çabalarmış. Hatta o İstanbul’a yatılı okula gidince annesi ile babasının arası açılmış.

Robert Koleji mezunu olan Urgan, annesinin yönlendirmesiyle üniversiteyi İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Filoloji Bölümü’nde tamamlar. Doktorasını aynı üniversitede İngiliz filolojisi üzerine gerçekleştirir.

1960’dan 1977 yılına kadar öğretim üyeliği yapan Urgan, birçok klasiğe çevrileriyle hayat verir. Balzac’tan Shakespeare’e, “sevgilim” diye hitap ettiği Thomas More’dan Herman Melville’e kadar isimlerin çevrilerini yapar. “Her ne kadar biraz ekstra para kazanmak için çeviri yaptıysam da, hiçbir değersiz kitap çevirmedim.” der.

Tüm bunlar yetmezmiş gibi “feminizm” denilince akla gelen ilk isimlerden Virginia Woolf’u da bize kazandırıyor.

Feminizme Bakış

Hal böyle olunca kendisinin feminist olup olmadığı sorulduğunda verdiği cevap ile her ne kadar tartışmalara yol açar aslında. Fakat Urgan’ın yaşadığı dönem göz önüne alındığında makul bir cevapla yanıtlıyor bu soruyu:

Benim fikrim çok başka. Ben kadın-erkek ayrımına inanmıyorum; bence insan var. Ve bu insan erkek ve kadın niteliklerinin bir uyuşması. Salt erkek ya da kadın bir yaratık düşünün. İki durumda da korkunç bir yaratık çıkıyor ortaya. O yüzden feministlerin davasını anlamıyorum. Son derece matriarkal bir ailede büyüdüm; ailede her kararı kadınlar verirdi. Gençliğim de Cumhuriyet’in ilk yıllarında geçti. Dolayısıyla yetiştiğim ortamda ezilmiş kadın görmedim. Feministleri anlamam bu yüzden. Ama elbette görüyorum, kadınlar eziliyor. Nerede eziliyor? Küçük memur kadınlar, kasabalı kadınlar eziliyor, evet. Ama mesela köylerde kadın çalıştığı için o kadar ezildiğine inanmıyorum ben. Çünkü üretimi elinde tutan kadın ezilmez bence. Bütün mesele kadının ekonomik olarak yaşama ağırlığını koyması. Ancak, kolejde veya iyi bir okulda okumuş kadının ezilmesini aklım almıyor. Böyle bir durumda ezilmek için kadının kabahati olması gerekir. En azından günümüzde böyle bu. Eskiden koşullar böyle değildi. Feminist arkadaşlarım diyorlar ki ‘Kadın koşullandırılıyor’. Buna inanmıyorum. Örneğin benim koşullanmam bunun tam tersi oldu. Şimdi, şehirde yaşayan hali vakti yerinde bir kızın koşullanmasını anlamıyorum. Bana öyle geliyor ki, kadınlarda bir katlanma, kolayına gitme var.

Yine kadın-erkek eşitsizliğine ilişkin kayda değer bir diğer görüşü ise şöyle:

Feministlerin sosyalizmden yana çıkmaları gerekir; çünkü ancak sosyalizm onların sorunlarına bir çözüm getirebilir. Kabahat erkeklerde değil, törelerin ve düzenin bozukluğunda. Erkekler eziliyor ve kendileri ezildikçe, kadınları ezmeye kalkıyorlar.

Bir başka yerde:

Ezilen kadın da erkekten hıncını almak istiyor. İşverenlerin sömürdüğü erkek, evine gelince, karısını sömürüyor. Kadın da onu sömürmek istiyor. Böylece kadın-erkek ilişkisi, bir sevgi bağı olmaktan çıkıyor, içine hem kinlerin hem de çıkarların karıştığı bir kepazeliğe dönüşüyor, ayrılmalarla sonuçlanıyor.

Her ne kadar başta da belirttiğim gibi bu görüşler tartışmaya açık olsa da insan doğasına bütüncül bakış açısı ve sistem odaklı eleştirisinden dolayı Urgan’ın görüşlerini değerli buluyorum.

Siyasete Dair

Dönemin ruhuna uygun olarak Urgan’ın siyaset hayatına atılması 60’lı yıllarda gerçekleşiyor. Kendisi TİP’in (Türkiye İşçi Partisi) de kurucularından. 12 yaşına kadar maddi olanaklar bakımından tam bir burjuva gibi yaşadığından utandığını belirtir Urgan. Siyasete dair ses getiren görüşleri ve özellikle Urgan’ın tanınmasında büyük bir payı olan Bir Dinazor’un Anıları’yla dile gelir. Kitap yayınlandığında tam tamına 83’ündedir Mîna.

Hayatı boyunca gururla komünist olduğunu belirten Mîna Urgan’ın iktidara yönelik paylaştığı anısını ise çok kıymetli buluyorum:

Tam ve mutlak bir iktidarı ise ancak beş dakika yaşadım ömrüm boyunca: Bodrum’da Kasım sonuydu. Şakır şakır yağmur yağıyordu. Ben, sırtımda sarı muşambadan yapılmış, kukuletalı çöpçü yağmurluğum, elimde bir naylon torba, torbanın içinde bir simitle bir Cumhuriyet gazetesi sabahleyin bakkaldan evime dönüyordum. Derken, o daracık tek yönlü Cumhuriyet caddesinde, iki kocaman Mercedes burun buruna geldi. Mercedeslerin direksiyonunda, deve tüyü paltolu, kel kafalı, bıyıklı ve ablak yüzlü, paraları paçalarından akan, birbirine çok benzeyen iki kodaman. O daracık yolda benden başka kimsecikler olmadığı için, trafik polisi rolünü üstlenmek zorunda kaldım. Bir de baktım ki, o güzel huyum dakikasında değişiverdi. Terbiye diye bir şey kalmadı bende. Ece Ayhan’ın dediği gibi, masanın öteki tarafına geçmiştim, yani iktidar bendeydi. Çocuklarıma bağırıp küfretmeyen; torunum küçükken ve akim alamayacağı kadar canavarken ona bile bağırmayan ben, o para babalarına bangır bangır bağırıyordum: “Bu sokak tek yönlü. Bundan haberiniz yok mu, aptallar.” “Sağ yap dedim sana, budala!” “Geriye gitsene be! Şimdi sen, sol yap! Geri bas dedim sana, geri zekalı!” Ben böyle bağırıp küfrettikçe, adamların afrası tafrası kalmamıştı. Ürkek çocuk yüzleriyle bakıyorlardı bana. Beş dakikalık iktidarın bile beni ne hale getirdiğini görünce, kendimden korktum. Trafik sıkışıklığı halledildikten sonra, adamcağızlar bana bir de teşekkür edince, büsbütün rezil olduğumu hissettim. Ve inanmadığım Tanrıya şükrettim bana para bağışlamadığı gibi, iktidar da bağışlamadığı için.

Neden Urgan?

Bir diğer kıymetli anısı ise soy ismini alma hikayesi üzerine. Bilindiği üzere Urgan “keten, kenevir, pamuk, jüt gibi türlü dokuma maddelerinin herhangi birinden yapılan ince halat.” anlamına geliyor.

Bu soy ismini almasına vesile olan ise sonradan muhafazakâr eğilimi nedeniyle araları açılan Necip Fazıl Kısakürek. İki dost bir aradayken Mîna “u” harfi ile başlayan bir soy ismi kullanmak istediğini söyler. Bunun üzerine Kısakürek “Urgan” önerisinde bulunur. Mîna nedenini sorduğunda şu yanıtı alır:

Komünist olduğun için sonunda nasıl olsa seni bir urganın uca sallandıracaklar.

Son…

Anlat anlat bitiremeyeceğimiz türden Mîna’nın yaşamı. Herkesin kendisi için pay alabileceği bir sürü anekdotlarla dolu.

Sonuçta, Atatürk’le tanışıp dans etmiş, Abin Dinolarla, Halide Ediplerle, Neyzen Tevfiklerle; edebiyat dünyasında sanat camiasına kadar aklınıza gelebilecek tüm isimlerle dolu bir hayattan söz ediyoruz.

Onu daha yakından tanımak isteyenler tabii ki de mutlaka ve mutlaka Bir Dinazor’un Anıları ile temas etmeli.

Yazıya son verirken yine kendisinin ağzından çok hoşuma giden bir cümleyle kapanış yapmak isterim:

Zaten insanlar gülümseyerek mutsuzluklarını hem gizlemesini hem de biraz yenmesini öğrenirler. Gülümsemeyi, gülmeyi/ gülmece yeteneğini, “humour” denilen şeyi, yani başkalarının halinden çok kendi haline gülebilmeyi işte bu yüzden önemserim. Bu gülmece yeteneğinden yoksun olanlar, kendilerini hafiften alaya alamayanlar, tam insan değildirler benim gözümde.

İyi ki vardın…

Kaynaklar

https://www.panzehirdergi.com/mina-urgan-buyuyunce-ben-de-dinozor-olmak-istiyorum-birsen-karaloglu/

https://www.uzelomur.com/post/di-nozor-hanim-mîna-urgan

https://www.cafrande.org/mina-urgan-bizi-yaralayan-olaylari-unutmus-gibi-yapmak-zorundayiz-yasamaya-icin/

https://www.cafrande.org/mina-urgan-ben-insanlari-sadece-sevmekle-yetinmem-onlara-merakla-bakarim/#google_vignette

Mîna Urgan: İhtiyar ve Sevimli Bir Dinozor yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.

Bazen insan ne izleyeceği konusunda karasız kalabiliyor. Hazır havalar da evde vakit geçirmenin dışarda vakit geçirmekten daha cazip hale geldiği kıvama gelmişken, seni “ne izlesem” derdinden kurtarmak için bir liste hazırladık. İster hafta sonu ister iş çıkışı akşam izleyebileceğiniz listemizle film keyfinin tadını çıkarabilirsin.

Bu listede yer verdiğimiz filmler, farklı temaları, karakter derinlikleri ve güçlü olay örgüleriyle seni ekrana kilitleyecek.

Here (2024)

Mutlaka günün birinde şu soru kafandan geçmiştir:

Yaşadığım evde daha öncesinde nasıl insanlar yaşıyordu?

Sıfır bir binada yaşıyorsan da “daha önce burası neydi?” sorusu kafandan geçmiş olabilir.

İşte, Zemeckis’in yönetmenliğini üstlendiği Here tam da bu sorular üzerinden yola çıkarak, izleyenlerin olay-zaman ilişkisini sorgulayan bir drama olarak karşımıza çıkıyor.

Yapım, kısa hikâyeleri farklı zaman dilimlerinde ele alarak işleyen bir kurguya sahip. Bu kısa hikâyeler, farklı döneme ait zaman dilimi geçişleriyle birbirine bağlanıyor.

Bu geçişin izleyiciye aktarılması ise bir ev üzerinden oluyor. Aynı evde ve evin bulunduğu yerde İlk Çağ’dan bu yana bir şeyler olup bitiyor. Doğumlar-ölümler, hüzünler-sevinçler…

Bu geçişler, filmin merkezinde konumlandırabileceğimiz Tom Hanks’in canlandırdığı karakter ve ona eşi olarak eşlik eden Robin Wright’ın karakteri üzerinden şekilleniyor.

Karakterler üzerinden duygusal bağları, insan ilişkilerini, yaşamda kaybedilenleri-kazanılanları sorguluyor film.

The Greatest Hits (2024)

Film önerileri listemizde bu kez zamanda yolculuk yapmaya hazır olun!

Brett Haley’nin son filmi The Greatest Hits, zamanda yolculuk yapma yeteneğine sahip Lucy isimli kadının hikâyesini konu alıyor.

Sevgilisi David’i bir araba kazasında kaybeden Lucy, üstün yeteneği ile müzik aracılığıyla geçmişe yolculuk yapabildiğini fark eder. Fakat bir süre sonra bunu durumun ona iyi gelmediğini fark eder. Çünkü zamanda yaptığı yolculuk nedeniyle Lucy gerçek yaşamdan koptuğunu fark eder.

Sonunda zorlu bir tercihin içinde kendini bulur. Ya gerçeklere dönecek ya da anılar arasında kaybolacaktır.

The Greatest Hits, fantastik dokunuşları sevenler için ideal bir tercih!

Love (2015)

Gaspar Noé’nin tartışmalı eseri Love, ilişkilerin karmaşıklığını derinlemesine ele alıyor.

Film, Karl Glusman ve Aomi Muyock’un canlandırdığı genç bir çiftin tutkulu ve kaotik ilişkisini merkezinde şekilleniyor.

Bunu yaparken de cinsellik ve aşk arasındaki sınırları zorlayan görsel bir deneyim sunuyor. Bu deneyim eleştirmenler tarafından farklı şekillerde yorumlandı süreç içinde.

Özellikle pandemi sürecinde filmi izleyenler ise film sonrası deneyimleriyle yapımın popülaritesine katkı sağladı.

Noé’nin karakterleri, duygusal bağlarını hem fiziksel hem psikolojik olarak test ederken izleyiciye yoğun bir deneyim yaşatıyor.

Little Fish (2020)

Herkesin alzheimera yakalandığı bir dünya düşünün!

Olivia Cooke (Emma) ve Jack O’Connell’ın (Jude) başrollerni paylaştığı film, yakın gelecekte geçiyor.

Bu zamanda dünya NIA adı verilen bir salgın ile karşı karşıya. Bu salgın ile insanlar hafızlarını kaybediyor. Bu süreç alzheimera kıyasla çok hızlı gelişiyor

Çiftimiz, bu hastalıktan kaçınabilmek için oldukça duygusal mücadeleler veriyor. Hatıralarını ve birbirilerine olan sevgiyi unutmamak için birçok yol deniyorlar.

Fakat bir süre sonra Jude hastalığa yakalanıyor. Yavaş yavaş hafızasını kaybetmeye başlayınca Emma durumu kurtarmak için elinden geleni yapıyor. Fakat hastalık hızla ilerlediği için, bir süre sonra çok da güvenilir olmayan bir tedavi yöntemine başvuruyor çiftimiz.

İzleyenleri film boyunca geçmiş ve şimdi arasında kaybolduğu sahneler bekliyor. Bu geçişler arasında içinizi ısıtan anıların yanı sıra, boşluklarla da sizi sarsacak türden.

Sidewalls (2011)

Yüksek ve çarpık binalar, kaotik trafik, dijitalleşen dünya ile daha az iletişim, daha çok yalnızlık…

Film önerileri listemizde yer verdiğimiz Sidewalls, bunların hepsinin toplamı!

Hikâye aynı apartmanda yaşayan fakat bundan haberdar olmayan Martin ve Mariana etrafında şekilleniyor.

Agorafobik karakterimiz Martin bir web tasarımcısı ve günlerini sıklıkla evde geçiriyor. Normalde mimar olan fakat başka bir meslek yapmak durumunda kalan Mariana da yalnızlıkla baş etmeye çalışan karakterimiz.

İkili aynı civarda sık sık karşılaşsalar da birbirlerine hiç dikkat etmez. Modern şehirde yalnızlık temasını farklı bir bakış açısıyla işleyen Sidewalls izlenmeye değer filmlerden.

His Three Daughters (2023)

His Three Daughters, yakında ölmek üzere olan babaları için yıllar sonra bir araya gelen 3 kız kardeşin dokunaklı hikâyesi.

Birbirinden oldukça farklı karakterlere sahip 3 kız kardeşi tanıyalım önce. 

Rachel (Natasha Lyonne) iki kız kardeşin en küçükleri. Babasıyla yaşayan Rachel aykırı bir karaktere sahip. Sorumlulukları ve eğlenceye düşkünlüğü arasında mekik dokuyor.

Christina (Elizabeth Olsen) ise herkeste uzakta olan, ortanca kız kardeş. Evli ve huzurlu gibi görünse de filmin ilerleyen seyrinde göreceğimiz üzere duygularını içinde yaşayan bir karakter.

Katie (Carrie Coon) ise kız kardeşin en büyüğü. Kardeşlerine kıyasla despot olarak yorumlayabileceğimiz bir karakter ile karşımıza çıkıyor.

Babalarının sağlık durumu nedeniyle bir araya gelen kardeşlerin aralarındaki hesaplaşmaları izliyoruz film boyunca. 1 haftaya yakın kaldıkları evde zaman zaman gerilimlere, zaman zaman ise mutluluk kesitlerine tanık oluyoruz.

Çok içimizden olan bu sahneler, izleyicilerin karakterle bağ kurması ve olayları içselleştirmesi bakımından oldukça etkileyici.

Aile dinamiklerine dair derinlemesine bir bakış sunan His Three Daughters izlemeye değer filmlerden.

Vicky Cristina Barcelona (2008)

Film önerileri listemizde bu kez Barcelona ayağınıza geliyor!

Woody Allen’ın izleyenleri adeta renkli aşk üçgeni içerisine çektiği filmde görsel bir doyuma ulaşıyoruz öncelikle.

Gelelim filmin konusuna: Vicky ve Cristina isimli Amerikalı kadınlar, birlikte Barcelona’ya gitmeye karar verirler. Vicky’nin tertipli ve kuralcı yapısına karşın, Cristina daha “özgür” olarak tanımlayabileceğim bir ruha sahip.

İki kadın, geçirdikleri yaz boyunca hayatlarını değiştirecek bir sanatçıyla tanışırlar. Bu karakter Javier Bardem’in canlandırdığı Juan Antonio.

Juan gerek dış görünümündeki cazibe gerekse de sanatçı ruhunun beraberinde getirdiği merak uyandırıcı karakteriyle kadınların dikkatini çeker.

Daha ilk karşılaştıkları kadınlara cesur bir teklifte bulunur Antonio. Ret yemesinin ardından tekrar bir tesadüfle kadınların hayatına bir şekilde girmeyi başarır.

Juan’ın hayatlarına girmesi iki kadın için farklı sonuçlar doğurmanın yanı sıra, kadınların kendileriyle ilgili farkındalıklara yol açar.

Özetle; aşk, tutku, benliği keşif gibi temalar üzerinden ilerleyen film hem görsel açıdan hem de olay örgüsü bakımından izleyeni düşündürecek türden.

Film Önerileri – 2025 yazısı ilk önce Kazan Kültür üzerinde ortaya çıktı.